Peutergedoe

jesse2Zo lief, zo schattig, zo levendig en vaak zo verschrikkelijk.. Aan het woord ‘peuterpubertijd’ heb ik een hekel maar ik vind het wel een verschrikkelijke tijd, toch vrij regelmatig. Oh sure, naar buiten toe hou ik me groot en goed en het gaat ook best goed maar de momenten dat ik gillend gek word, zijn talloos en meestal onverwacht. Ik lijd wel degelijk.

Omdat ik mijn kind wil volgen, geef ik het nog steeds de borst. Hij is twee, zoals de World Health Organisation ook adviseert. Hee, ik doe het goed.. Maar waarom gaat het slapen dan nog steeds zo verrot? Uiteraard slaapt hij bij ons en krijgt hij de borst als hij dat wil. Waarom leidt dat er dan toe dat hij in de nacht vaak continu aan de borst wil, uit bed gaat en over de gang gaat lopen klooien, overeind gaat zitten, huilt, achterover valt en weer even verder slaapt, over ons heen kruipt in de nacht en zelfs bovenop ons gezicht gaat zitten.

Ik word er knetterknettergek van maar dwing mezelf rustig en geduldig te blijven ook al breken de slapeloze nachten me op en krijg ik last van prikkelbaarheid, uitmondend in de onvermijdelijke woede. Ik blijf halsstarrig vasthouden aan: ‘Mijn kind weet wat goed is voor hem en ik mag hem niet dwingen’.

Ik mag hem niet dwingen te gaan slapen bijvoorbeeld. Ik moet blijven zoeken en kijken wat er is, dat hij niet slaapt… er moet iets zijn dat ik over het hoofd zie. Een behoefte… iets…

Ik lees in mijn dagboek uit die tijd: ‘Hij moet en zal borst in de nacht en laat niet los als ik los wil. Hij klemt zijn tanden om mijn tepel en doet me pijn. Hij bijt me, in schouder, knie, been, arm, zomaar en onverwachts. Hij slaat me, hij schopt in bed, het bonkt met zijn hoofd en deelt zodoende kopstoten uit. Ik ben gespannen als hij er is, oververmoeid ook omdat ik altijd weer probeer er het beste van te maken, mezelf op te peppen. Maar hij stopt eigenlijk nooit als ik duidelijk aangeef: ‘Stop!’ Hij reageert er eigenlijk niet eens op.

‘Nee, niet doen. Het doet pijn’. Hoort bij me eigenlijk wel. Is hij doof? Ik voel zo’n weerstand. Mijn maag is bijna continu verkrampt. Ik voel me schuldig dat ik niet ontspannen ben, niet totaal open..

Wat me diep raakt is dat hij oogcontact weigert. Als ik tegen hem praat loopt hij vaak gewoon weg en dat ontstelt me. Ik weet niet wat ik dan moet doen. Het wekt woede in me op, dat ook. En ook dat vind ik vreselijk.

Hij doet zichzelf soms ook pijn en daar snap ik helemaal niets van.. Als ik en Jan knuffelen moet hij erbij.. ik word er niet goed van…

Wat zie ik over het hoofd? Wat doe ik toch verkeerd? Wat is er toch? Ik dacht, als ik maar zijn behoeften zou volgen en zou afdekken, dan zou alles goed gaan… waarom is het niet goed..?

Mijn hele leven draait om dit klote raadsel.. Ik ben altijd met hem bezig..

. wat is er met hem aan de hand?

. wat kan ik doen, veranderen?

. wat kan ik doen om mijn woede in te dammen zodat ik hem er niet mee beschadig?

Ik draai in kringetjes rond… soms vol goede moed, dan weer hopeloos en wanhopig…

Wat is er toch aan de hand?

Het duurde jaaaaaren voordat ik zag wat er wrong… daarover later meer..

Advertenties

One thought on “Peutergedoe

  1. Pingback: Peutergedoe (2) | Freeskool Nederland

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s