Peutergedoe (2)

jesse‘Wat is er toch met hem aan de hand?’, vroeg ik mij af, zoals ik schreef in mijn eerste artikel Peutergedoe.

Dit was de verkeerde vraag. De juiste vraag is: ‘Wat is er met mij aan de hand?’

Wat is er aan de hand met mij, dat ik mijn nachten naar de gossiemijne laat werken door een klein mannetje dat mijn slaap langdurig verstoort door exorbitant gedrag. Gedrag waar ik met de beste wil van de wereld geen verklaring en daardoor ook geen oplossing voor kan vinden. En ik heb echt alles, maar dan ook alles gedaan wat iemand maar kon bedenken of aanvoeren. Ik heb letterlijk alle raad die ik kreeg uitgevoerd. De homepaat, de osteopaat, voedingsdeskundigen ingeschakeld, bed bekeken, slaaprituelen, de vloekendokter, het verdragen van de ellende en hopen op betere tijden, het zien als een fase, het huis laten reinigen van entiteiten, hem zijn eigen bedje geven in onze kamer, eerder naar bed, later naar bed, meer activiteiten overdag, minder activiteiten overdag, voor het slapen in bad en masseren, rijstwafels mee naar bed als ie dan om de borst kwam hem dat aanbieden, de lijst is eindeloos en niets maar dan ook niets hielp.

Wat is er met mij aan de hand dat ik mij laat bijten, laat slaan en schoppen, zwaar over mijn grenzen laat gaan, terwijl degene die het doet niet eens oogcontact met me maakt en mij volstrekt negeert.

Wat bezielt me?

Waar is mijn zelfrespect? Waar is mijn eigenwaarde?

Waar is mijn grens?

Soul searching
Ik moest echt wat aan soulsearching doen. Wat wil ik absoluut niet? En wat vind ik zelf nog van de borstvoeding, zeker als het zo ging. Waar was het plezierige en intieme gebleven dat we ooit hadden? Waar kwam die verandering vandaan?

Ik kwam tot de conclusie dat het Jesse was die de verandering had ingezet. Hij was begonnen te eisen, te dwingen dat hij de borst moest. Hij claimde, graaide naar mijn borsten met zijn handen, wilde niet loslaten, kwam overdag gewoon naar me toelopen en rukte zonder enig contact mijn kleding omhoog om de borst.

Hoe meer ik daar naar keek hoe meer langzaam doordrong hoe naar en gewelddadig het eigenlijk voelde, die behandeling. En hoe verkrampt ik raakte als hij door ragde als ik ‘stop’ aangaf.

Ik moest toegeven dat ik deze hele toestand eigenlijk compleet zat was en mijn lichaam niet meer wilde geven. Het was genoeg. Dit was absoluut niet wat ik wilde. Hier had ik nooit voor gekozen. Bovendien vond ik het niet kunnen dat ik mijn zoon toestond zich zo op andermans lichaam te storten. Het was respectloos, het was werkelijk geweld wat er op me afkwam, ook al was hij nog maar zo klein.

Ik besloot, vanuit dit zien en verstaan, te stoppen met de borst in de nacht. Ik wilde mijn nachtrust terug. En zo geschiedde. Uiteraard was er in de eerste nachten protest, maar omdat ik echt de ruimte had genomen wezenlijk eerlijk te zijn, kon ik dat protest makkelijk aan en kon ik bij mijn ‘nee’ blijven. Nee, het is klaar en het is goed zo.

De authentieke power die ik terug had veroverd op de mindblur ‘dat ik koste wat kost mijn kind moest volgen’ en van waaruit ik nu bewoog zorgde er voor dat mijn zoon daarop mee ging resoneren. Dat is een fundamentele basisbehoefte van een kind; ontmoet te worden door een authentieke volwassene. Hij kreeg een authentieke grens, in rust en daardoor kalmeerde hij. De nachten verliepen tot mijn schrik daarna goed. Ik bracht hem naar bed en hij ging slapen, sliep door en de hel was over.

Ondanks dat ik nu aan den lijve had meegemaakt dat het van essentieel belang is mijn authenticiteit te leven om harmonie en rust te hebben in het gezin, zou het nog jaren duren voordat ik deze move kon toepassen op alle terreinen van ons leven..

Maar deze slag was geslagen..

Rust in de tent..

 

 

 

Advertenties

2 thoughts on “Peutergedoe (2)

  1. Hey Eugenie,

    wauw, wat fijn om dit te lezen. Het doet me extreem denken aan mijn eigen ervaring. Ook ik gaf met veel liefde borstvoeding, tot ook ik me op een bepaald moment er niet meer goed bij voelde. Ook ik begon contact te missen, het dwingende stoorde me, deed me ongemakkelijk voelen. Zo ver als bij jullie is het niet gekomen, maar ook bij mij voelde ik intuïtief dat het om een authentieke beslissing ging, waardoor ik me niet hoefde af te reageren op de protesten van mijn kind. Door de rust die ik uitstraalde en het geduld dat ik opnieuw met alle liefde van de wereld kon opbrengen, is de verandering lang niet problematisch gegaan als ik verwacht had. En ook ik heb het bijna natuurlijk stap per stap gedaan, zo natuurlijk dat ik niet eens meer weet wanneer ik de laatste keer echt voedde. Voor mij was dat ook niet belangrijk, was het geen alles-of-nietsverhaal, maar de geleidelijke transformatie naar iets anders en verders. Benieuwd naar het vervolg in jullie zoektocht naar authenticiteit!

  2. hahaha, recht in de roos. Net mn peuter gezegd dat t nu klaar is met mama-drinken, nu slapen , “in je eigen bedje”, morgen MAG je weer mama-drinken, nu is het klaar. IK bepaal. bij mn 2e zoon gestopt bij 2jr9mnd, vanwege het “zelf pakken” en nu bij mn 5e zoon ervaar ik idd ook wel die iiritatie van het dwingende. Ik ben wel klaar met gebroken nachten, gezellig hoor 3 kindersz bij me in bed, maar niet iedere nacht! MIJN bed, mijn lichaam, mijn rust, JULLIE MAMA. en die mama heeft af en toe ook haar eigen ruimte nodig. en dat moet ze zelf creeeren, vanuit zichzelf. MIJZELF. bedankt weer voor je rake tekst. gewoon eerlijk, oprecht, recht door zee, niks mis mee!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s