Zo zijn ze klein, zo zijn ze groot..

zelfgang

Toen ik zwanger was van de eerste klopte mijn hart vol vreugde. Wat ik verlangde was dat mijn kind in zijn stroom zou blijven, vanaf conceptie tot zijn dood.. het leven een dansfeest.. als hij dat kon leven dan was ik tevreden.

Uiteraard schoten wij het lijden in omdat we ons als verse ouders vasthielden aan nieuwe-tijds dogma’s, die ons het ongeluk in joegen. Dogma’s als: je mag een kind niet dwingen, het draait allemaal alleen en uitsluitend om de behoeften van het kind, het kind weet wat goed is voor het kind, wij als ouders moeten meer kind zijn, en meer van dat soort programma’s die we echter zagen als Waarheid. Pas jaren later zagen we dat ook dit programma’s van de mind waren.

Deze scheefgroei, zich uitend in gedrag van het kind dat toonde dat het ongelukkig was, hebben we met veel tijd en moeite weten recht te trekken.

Pas als mijn kind vrij is van ongeluk weet ik dat het zichzelf leeft. (Ik weet het: een harde om in te nemen..)

Op alle andere momenten is het gegrepen door de mind. En waar bedient de mind zich van? Wat is het wapen van de mind?

Behoeften. Zich uitend in: ‘Ik wil’ of ‘Ik wil niet’.
‘Ik vind dit niet leuk”.
‘Ik vind dit leuk’.

De tijd die we bezig waren om ons kind heen te draven om zijn behoeften maar afgedekt te krijgen omdat we het idee hadden het dan goed te doen en een gelukkig kind te krijgen, duurde zo’n 7 jaar. Toen werden we wakker en keerden we terug van het dwaalspoor van behoeften naar de weg van waarheid en liefde.

Dat was een nare weg.. zoveel van wat we dachten dat goed was, moest met pijn de Kliko in.. maar we waren volhardend en hielden koers.

Hoe weet je of je kind op koers is? Daar zijn een aantal zaken die je op weg kunnen helpen het zicht te krijgen op dit onderwerp.

Je kind:

. straalt (ogen)
. heeft zin in de dag
. heeft lief
. heeft een ontspannen lichaam waarmee het in contact is
. gaat makkelijk contacten aan
. stroomt en heeft nagenoeg geen problemen
. is 95% van de tijd gelukkig

De leerplichtambtenaar schreef ons een paar weken terug naar aanleiding van ons beroep op vrijstelling met de vraag of we niet een kind vergeten waren? Nee. Onze oudste stond te trappelen om het vak in theorie te leren. Naar school. Een dag in de week theorie, vier dagen in de week werken. Heerlijk.

Vandaag had hij zijn eerste lesdag. Vorige week een introductie-avond en daarna een sportdag. Men keek naar hem, sprak met hem, observeerde hem.’Die moet naar niveau 2′.

Hij was ingedeeld in het eerste niveau. Vandaag een toets. ‘Stroom maar in, in het tweede niveau’. Dat scheelt hem een jaar.

Hij lacht, hij geniet, hij sport, hij contact, hij ruziet met mij, hij leert, hij leeft, hij heeft lief, hij is wie hij is.

Voor mij is het gisteren dat hij daar met zijn vader in de gang zat.. zo klein… en nu kijkt hij zelf naar die foto, dat verleden… zo groot..

Maar minder onderhevig aan de waan van zijn mind die alles ophakt in ‘willen’ of ‘niet willen’ en dat als koers denkt te hebben van waar zijn leven heen zou moeten..

studeren

Leren omdat het je passie is te leren

Je natuur

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s