Thuisonderwijs in de herfst..

12096119_1105553146140425_2785460895850416676_n

Seizoensovergang
Het is weer herfst.. Ook in thuisonderwijsland.. Buiten slaan de wind en de regen ongeïnteresseerd monotoon tegen de ramen.. binnen worden er warme kruiken en chocomelk gemaakt.. Jan en ik zijn aan het werk met onze sites.. Zoveel geleerd en gedaan; de sites sluiten niet meer aan op wie we nu zijn en wat we nu willen…

In de bank hangt een jongen..

Ik stop met werken en ga bij hem zitten. Hij heeft een deken om zich heen geslagen. Het is een grote blur droeftoeterij..

Stil worden en er zijn
Ik word stil van binnen, voel mijn eigen lichaam en kijk hoe het is in mij. Alles is in rust, niets hoeft anders dan het nu is.. ik zie dat door er gewoon te zijn met hem in mijn ruimte er rust en acceptatie instroomt..

Acceptatie
Acceptatie is het volkomen ontspannen zijn in het moment, in die gebeurtenis, in die situatie zonder enige reactie van de mind. Geen enkele gedachte over de situatie, over mijn kind, niets. En dus geen enkele emotie. Alleen openheid, gewaar zijn. Ik en de waarheid van dat moment zijn een. Geen scheiding. Geen ‘dualiteit’.

Je zou denken dat je je kind in een andere energie zou willen zien maar niets daarvan is het geval.. Ik voel me warm, open en liefdevol naar hem. En bovenal vrij. Ik hoef niets. Er moet niets. Hij ook niet. De liefde zorgt ervoor dat ik dichtbij hem ben. Zonder dat ik iets doe.. Zonder de impuls iets te doen of te moeten doen.. Als er iets nodig zou zijn van ingrijpen zou dat ogenblikkelijk ontstaan, er zijn. Het totaal niets doen gaat echt over deze situatie. Er zijn situaties geweest waar ik dezelfde openheid had en ogenblikkelijk een actie had vanuit die openheid. Vanuit die waarheid. Waarheid bestaat alleen in het nu.

Mijn lichaam is open en ontspannen. Mijn hoofd is stil. Alleen dan kan bewustzijn instromen. Mijn hart klopt liefdevol terwijl ik naar mijn jongen kijk.

Diep ongelukkig door die klote herfst..
Hij is zo ongelukkig. Zo ongelukkig. Zijn gezicht is verfrommeld, zijn huidskleur grauw, zijn ademhaling oppervlakkig, hij rommelt en rotzooit met zijn deken die hem moet warm houden wat niet gaat lukken. Hij blijft maar zoeken naar die houding die hem vrede zal verschaffen maar door de opgejaagde mind kan hij hem niet vinden..

‘Tygie, hoe is het met je?’
‘Ja, weenieh’.
‘Ben je gelukkig of ongelukkig nu?’
‘Ongelukkig’.
‘Hoe weet je dat? Wat ervaar je in je lichaam?’

Hij heeft een verkramping, geeft hij aan, bij zijn solar plexus, een leeg gevoel in zijn lichaam, zijn lichaam voelt slap en futloos. Hij heeft het koud en hij vindt de huiskamer waar hij zich in bevindt helemaal niks.

‘Ok, hoe komt dat? Wat is er nu niet goed in je leven?’
‘Het is de herfst. Die klote herfst.. Ik kan niets meer’.
Ik nodig hem uit te vertellen. Hij vertelt.. Hij houdt zo van longboarden.. Uren per dag erop uit, met of zonder vrienden… heerlijk.. Kan niet meer, is over.. De regen zal de lagers aantasten en zijn longboard vernielen door de roest..

Honkballen, zijn grote liefde… seizoen afgelopen….
Eindeloos door de bossen sjouwen met vriendjes en geliefden en alles besnuffelen en bevoelen wat er op zijn pad komt (hij kan eindeloos bezig zijn een strontkever te bekijken of te redden als die op zijn rug is beland), klimmen in bomen, vuur maken, skaten, kilometers wandelen en zingen met mij en zijn zusje, fietstochten maken, zwemmen in de zijtakken van de rivier… vissen met zijn grote maat Freek.. zijn meest geliefde uitingsvormen van wie hij is, zijn (of lijken) afgesneden.. verwoest door een seizoenswisseling.. Als het regent, koud is, miezert..

Ik kan hem geen ongelijk geven.. Het is een overgang, absoluut. Een overgang van buiten naar binnen. Dat is letterlijk wat de herfst is.

‘Ik heb een hekel aan de herfst. Alles wat ik fijn vind valt weg. Zit ik ineens binnen.. Wat moet ik hier. Niet dat ik het hier niet fijn vind.. maar ik wil de wereld in!’
Ik kijk naar hem, zijn stem galmt door mijn lichaam en wekt mijn hart op tot een response…

We hebben het over zijn mind die de herfst in een fractie van een seconde wegzet als ‘wil ik niet, moet anders’. Hoe die energie hem meteen vastzet, hoe die energie voelt in zijn lichaam (verkrampt) en hoe de energie en de teksten ervoor zorgen dat alle levensenergie uit hem weg dondert, hoe hij passief wordt, in vervelen verdwijnt, zijn omgeving ineens saai vindt en al die gevolgen die het denken kan hebben. Hij herkent het en ik zie dat er een beweging is, een lichte, van totaal opgevroten te zijn door de mind met zijn shit naar een sliert afstand ervan.. Het licht valt binnen..

lichtvalIk schotel hem een andere dish voor.

Heerlijk naar binnen
Ik zie de herfst, vertel ik, als de fase van de natuur, van ons menseen, om naar binnen te keren, naar onze essentie, naar de liefde en warmte en het ware zijn, naar stilte en niets hoeven.. Ik ervaar het als familietijd, samen, verbonden, en nieuwe dingen doen die moeiteloos daaruit voortkomen. Hij kijkt me niet begrijpend aan.. ‘Wat dan?’

“Nou, je houdt toch van dieren? Hoe hebben de dieren het in de herfst en in de winter.. Het is misschien de moeite waard om eens bij het bezoekerscentrum te kijken wat we kunnen betekenen.” Hij knikt. ‘En ik zorg graag voor paarden maar hoe kom ik aan paarden? Oh, wacht, we kunnen naar de buurman gaan, die heeft een boerderij met allerlei dieren. Ik wil graag helpen de dieren te verzorgen.’

En verder sprekend komen we tot een waslijst aan dingen die zijn hart hebben, waar hij van geniet. Van helpen dieren te verzorgen, tot leren een warme trui te maken van echte wol die we bij de boer kunnen halen, tot het maken van typische herfstgerechten, kaarsen maken, kinderen die chronisch ziek zijn of thuiszittende kinderen helpen en nog veel meer..

“Wat was nu je echte probleem, Tygo?”

Was de herfst het probleem of je reactie van je mind op de herfst?

Er is maar 1 probleem in ons leven: de op hol geslagen mind die van gebeurtenissen problemen maakt..

Zonder die werking is een situatie gewoon een situatie waar een authentieke, levende response op kan volgen.. of niet.. Zonder de werking van de op hol geslagen mind is het leven een dansfeest..

Advertenties

3 thoughts on “Thuisonderwijs in de herfst..

  1. Ik moet ineens denken aan de titel van een boek; Wie heeft ons in godsnaam geleerd dat regen slecht weer is!
    Fantastisch om te lezen hoe je met je zoon communiceert.
    Tegelijk denk ik aan mijn eigen zonen van 4 en 2 die sinds het vallen van de blaadjes zo onrustig zijn, ze lijken zich geen raad te weten.
    Tijd om die vallende blaadjes te verzamelen en een mooi herfststukje te maken!

  2. Pingback: ‘Durf niet, mama’.. | Freeskool Nederland

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s