Wat ik leerde van mijn kinderen

snoepen1Lief, he, die kinderen van ons. ‘Ze spelen zo lekker met elkaar’, kreeg ik van een vriendin van ons te horen, waar ze een paar dagen gelogeerd hadden. ‘En ze zijn zo rustig’.

Dat is zo. Onze kinderen zitten goed in hun vel, zijn gek op elkaar, spelen heel veel met elkaar…

Maarrrrr…. hebben uiteraard ook hun gedoe en gedonder. Zoals vanmorgen.

Een van de dingen die de mind van Fi in kan zetten is dat het Tygo na gaat doen. Dat activeert ogenblikkelijk de mind in Tygo dus dat betekent dat ik aan de bak kan want ze zijn nog niet altijd in staat zichzelf er meteen bij te hebben. En ik heb ook zo’n ding in mijn hoofd en die kan ook reageren op de collega’s, ook al bevinden die zich in kinderlichamen.

Ik hoor gedoe en gedonder boven en meteen is daar de lage energie in mijn lichaam aangejaagd door de teksten: ‘Nee he! Niet weer! Altijd dat gezeik tussen die twee’.

Groot alarm: als ‘weer’ en ‘altijd’ en ‘nooit’ in een zin voorkomen dan is de mind wakker geworden en het toneel opgestormd om ellende te scheppen.

Ik ben te laat. Mijn mind is sneller dan ik..

Boos meld ik dat ik hier dus echt geen zin in heb en dat wanneer ze zo willen leven, ze dat maar boven of ergens anders moeten doen maar dan wel graag met de deuren dicht zodat ik er geen last van heb. Ongelofelijk hoe een moeder toch ineens naar een kinderloos leven kan verlangen in a split second.

Kids weer naar boven, ik nijdig aan de koffie. Ik kalmeer wat en zie ineens hoe inconsequent ik eigenlijk ben in mijn begeleiding de laatste tijd. Negen van de tien keer begeleid ik hen uit de mindblur maar als het mij niet uitkomt, niet. ‘Ben nu aan het werk’.
‘Je ziet toch dat ik bezig ben?’ ‘Ik ben moe, heb slecht geslapen, nu niet’.

Het licht valt in. Ik heb als moeder eigenlijk de fundamentele liefdestaak ze altijd ter zijde te staan met bewust worden van wat er in hen gebeurt als de aanval van de mind in wordt gezet in hen en zij overhoop worden gereden. Ze zijn qua bewustzijn nog niet zo ver dat ze het zelf aan kunnen vatten. Ik kan het dus niet maken ze er alleen mee te laten.. ‘Ja, hallo’, blaft mijn mind, ‘Doe even normaal. Je wereld draait toch niet om die koters?’

Nee. Mijn leven draait om de liefde. Die te leven en die te bewaken tegen de nukken van de mind.

Ik haal de kinderen naar beneden. Samen op de bank met warme kruiken en een deken, ik in de stoel bij ze zodat we elkaar aan kunnen kijken. Dan smelt een moederhart toch zo enorm, alleen al in die kinderogen kijken is in de hemel schouwen.. We pakken elkaars handen in stilte.

‘Lieve schatten, ik zie dat ik het soms fout doe,, net als net,’ open ik.
‘Ja, dan schiet je zelf in Schuddebonk’, zegt Tygo wijs. Mijn hart stroomt over. ‘Ja, dat is wat ik bedoel. Dan heb ik gedachten als: ‘Oh nee, he, niet weer dat gezeik tussen die twee’ en dan is er maar een ding dat ik wil: rust. En hoe krijg ik rust?’
‘Door ons naar boven te sturen’, zegt Fianne. Ik beaam dat. ‘Is dat liefdevol?’

Nee. Twee schuddende kinderhoofdjes….

‘Nee, ik ben dan niet liefdevol. Dat spijt me, sorry’.

Ik krijg vier armen om mij heen. Ik vertel hen in woorden die kinderen verstaan, dat ik zie dat wanneer ik de liefde wil dienen ik de liefde in mijn kinderen op een hogere prioriteit dien te hebben dan ‘Dingen van Belang’, die volgens mijn mind dingen van belang zijn. ‘Ja, hee ho, werk is ook belangrijk, ze wachten maar even’. Nee. Het werk kan best even wachten.

Er voor ze zijn als ze me nodig hebben. Ook als ik er in een moment niet voor ze kan zijn. Maar niet meer meegaan in mijn eigen mindblur dat werk en andere zaken belangrijker zijn…En me dan mee laten slepen door emoties en hen daar vervolgens weer de schuld van geven ‘omdat zij lopen te klooien’.

Het gaat niet om de tijd maar om de prioriteit die ik ervaar. En de liefde is mijn hoogste prioriteit. Eerst in de energie, en dan in de vorm..

Hoe kan ik in waarheid leven als ik met mijn hak op de liefde die ik ben ga staan omdat ik ‘opgejaagdheid’ toesta? Niet.

Dus als mijn kinderen meegezogen worden in de blur van hun mind dan heb ik er te zijn. Geen excuses. Een kind in nood verdient hulp. En niet vanuit een mindblur van ‘moeten’ maar vanuit liefde vanuit ‘inzien’.

Dat leerde ik vandaag van mijn kinderen..

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s