‘Durf niet, mama’..

animal1beest2

Tygo zit in de stoel met opgetrokken knieën. Het is nog steeds herfst… ‘Ik zou wel dieren willen helpen verzorgen’, peinst hij ontspannen. Hij gaat wat rechter overeind zitten… ‘Hee, die boerderij waar we langskomen als we lopen, daar zijn geiten en kippen en konijnen. Misschien kan ik daar helpen in de herfst en in de winter..’.

‘Goed idee’, zeg ik enthousiast. ‘We lopen er morgen meteen langs om het te vragen’.
Ik zie een kind energetisch ineen storten. ‘Durf niet, mama’.

‘Wat gebeurt er nu in je?’, vraag ik. Hij fronst zijn wenkbrauwen.. ‘Ja, dat weeeet ik niet..!’
Ik zie hoe zijn mind er nog meer in schiet.. Zijn gezicht verfrommelt.. Ik ben open, een open ruimte.. ‘Het is eng’, zegt hij.
‘Wat is eng?’
Hij weet het echt niet.. Het hele gebeuren is voor hem ineens een naar en vervelend onderwerp.. Hij heeft er al geen zin meer in… laat maar…

Ik vraag of hij zijn ogen wil sluiten.. wat hij doet.. zijn wenkbrauwen komen een beetje van het plafond naar beneden.. ‘Adem eens uit?’ Dat doet hij. Zo fijn dat we dit zo vaak doen en hij er aan gewend is… Hij ademt uit en uit en uit… Opent zijn ogen weer.. ‘Ik weet het niet, mam.. Ik weet niet of ik dit wil’…
‘Ik hoor je, lieverd… Het idee om te gaan vragen of je kunt helpen, wat een liefdevolle daad is, roept dit op. Zeg ik het zo goed?’
Ja… hij draait en schuurt en is onrustig in zijn stoel… ‘Ik weeeeeet het niet’, komt er maar steeds uit..

Ik krijg er geen vat op, wat hier gaande is… een verlangen dieren te verzorgen gooit hem terug het verleden in. Dat is me duidelijk.. maar hoe nu verder..? Geen idee…

Ik laat de tijd er over heen gaan… ik zeg niets… kijk…. voel… en hij zit daar in zijn stoel, met opgetrokken knieën ongemakkelijk te zijn… ‘Is deze sensatie in je lichaam bekend?’, vraag ik. ‘Ja… neee… weet niet…’ Ik voel en hoor weer die stress in zijn stem.. ‘Scheelt het als ik met je mee zou gaan?’ Nee… Hij weet het niet… onrust… onrust…

‘Ontspan er maar in, in wat je nu in je lichaam ervaart’, zeg ik. ‘Het wordt wel helder op zijn tijd.. Geef het maar de tijd..’ Hij rommelt nog een tijd verder… Ik kijk.. ben er.. Ik doe niets.. ‘Ik weet het niet, mam.. er zijn geen teksten… alleen ‘Oh jee’.

‘Ok’, zeg ik dan. ‘Wat je nu ervaart in je lichaam is niet wie je bent. Dus wat je nu ervaart is het effect van je mind.. dus verleden… kijk eens in je verleden… Is er iets gebeurd in je verleden waar je deze sensaties eerder hebt ervaren?’

Hij reageert meteen.. Het aanbellen aan een deur en dat er dan iemand open doet.. Daar zit het hem in..We zijn weer stil… kijken… wachten… Na een tijdje blijkt dat hij een keer loten heeft verkocht voor de scouting en tot zijn afgrijzen mensen ontmoette die hem afblaften: ‘Ga weg! Wegwezen. Ga van mijn tuinpad, wegwezen en niet meer terugkomen!’
‘Sorry meneer’
‘Niks sorry.. wegwezen!’ Een woeste arm die hem het tuinpad afjoeg..

Tygo spoedde zich van het pad af…

Ach jee… De angst en schrik van toen zijn nu voelbaar… Hij draagt die ervaring in zich mee.. De ervaring van toen is een probleem geworden door de interventie van de mind. De pijn van toen is niet doorgestroomd maar vastgezet door de mind die erop sprong. Hij kwam na die ervaring van toen gewoon ontspannen thuis..

Ik kijk naar hem. Kinderen vertellen veel niet van wat ze meemaken, zelfs niet kinderen zoals die van mij, die alles vertellen… Als het in hen opkomt.. Of als ik er naar vraag.. Ze vertellen gewoon niet alles. Niet, omdat het niet veilig zou zijn. Niet omdat ze geen gehoor zouden vinden maar gewoon omdat het volgende moment zich heeft aangediend.. en ze doorgaan.. Ook als in voorgaande momenten trauma plaatsvond..

En zo te merken is deze ervaring voor Tygo een inslag geweest.. Het idee om nu bij een vreemde deur te staan met een vraag hijst die angstige ervaring van toen uit zijn geheugen het heden in en plempt het  ermee vol. Hij verstart en kan niet meer bewegen.. Hij wil graag naar die boerderij gaan maar kan niet meer..

En dat is waar ik hem ontmoet… op de rand van verleden en werkelijkheid, zich openbarend in het nu… Hij beweegt heen en weer in zijn ervaren van nu en zijn herinnering van toen.. Hij is de weg kwijt.. Geen wonder..

God, wat hou ik van dit kind.. Wat is hij ongelofelijk mooi.. Ik zie waar hij zit, snap en zie en weet ten diepste waar hij is.. ‘Waarom lach je?’, vraagt hij. Mijn lichaam stroomt nog meer vol met liefde.. ‘Omdat ik zie waar je zit. Je komt er wel uit.. ik ben bij je’. Hij kijkt me aan met zo’n kwetsbare blik waar alles in zit.. Mijn geliefde zoon.. ‘Je komt er doorheen door het te gaan zien. Of door het te ervaren’, zeg ik. Mijn woorden landen in lalalaland… verdwijnen in het niets…

Ehhhh(Deze foto is op een ander moment genomen, in een andere omgeving, maar vangt wat ik in dat moment van vertwijfeling en oprijzen van zijn essentie zag)

‘Ik wil er naartoe’, zegt hij. Dus we gaan.
Ik zie hem in de auto stappen. We gaan naar de boerderij waar hij al die angsten bij voelt.. ‘Je hoeft niet’, zeg ik. ‘Ik wil’, zegt hij. We rijden.. Wat een moed..

Hij gaat op stress.. ‘Ik wil niet meer’. Ik zeg hem dat dat ok is.. Alles is goed, er is geen doel. Hij knikt… schiet dieper de stress in.. Komt er weer uit… Hij vertelt in ieder moment wat er gebeurt.. ‘Stress’… Ontspanning, nadat ik hem herinner aan onze oefening om in te ademen en dat vast te houden in je buik zodat het daar ontspant en dan weer doorademen.. ‘Ik wil verder’… ‘Ik wil terug’.. ‘Ik wil verder’..

We komen bij de plek aan.. Ik parkeer de auto.. Ik kijk naar hem.. Niets hoeft.. niets moet.. ‘Even wachten alsjeblieft’, zegt hij. Ik wacht.. Kijk naar hem… liefde… Mijn elfjarige knul… Hij opent het portier.. stapt naar buiten..

Daar zijn de geiten.. de konijnen.. we lopen er naartoe.. Hij aait de konijnen die duidelijk niet gewend zijn aan mensen… Ze huppen weg.. Dan ziet Tygo een vriend van hem, die op het terrein een paard heeft staan… we gaan er naartoe en babbelen wat… Tygo ontspant.. we verlaten dat stuk van het land en lopen richting het huis waar de eigenaar van de geiten en de konijnen woont.. Tygo aarzelt.. meldt… eng.. eng… eng… Ik doe niets… Beweeg met hem mee… De voordeur…de bel… hij wijkt naar achteren… ‘Ik bel niet aan’.. Ik kijk naar hem… wacht…. beweeg naar de bel.. kijk naar hem… is het ok.. Hij beweegt niet… Ik vraag.. ‘Zal ik bellen’.. Geen reactie… Ik beweeg mijn hand naar de bel.. hij kijkt.. is hij versteend..? Nee… Ik druk op de bel.. Beweging in het huis.. Tygo stapt naar voren… De deur gaat open.. Een vriendelijke jongeman kijkt ons in de ogen..

Tygo vertelt op de terugweg dat het kijken in die ogen hem vertelde dat zijn mind hem had voorgelogen.. Er was niets om bang voor te zijn.. Correct! Onze op hol geslagen mind liegt!

‘Dag, ik wil graag dieren verzorgen… Kan dat bij jullie?’ vraagt Tygo.
De jongeman vertelt dat het te weinig dieren zijn… maar misschien kunnen we ons licht werpen op kinderboerderijen in de buurt en hij geeft een aantal adressen..

In de auto op de terugweg is Tygo onthutst..

‘Er was niets engs aan’.
Nee. Alleen de mind jaagt angst aan met bullshit stories over de toekomst..

Hij is vrij nu van deze bullshit.. De bullshit van de mind… die een ervaring uit het verleden vasthield en de conclusies over de gebeurtenis uit het verleden het heden in dumpt.. Zodat we WEER bang worden, pijn lijden… stress krijgen… Ook al is er in het huidige moment geen enkele reden voor..

‘Ik voel me vrij’, zegt Tygo op de terugweg. ‘Ik ga morgen die adressen bellen waar hij het over had’.

Ik buig in naar het leven. Dank het leven..

Advertenties

2 thoughts on “‘Durf niet, mama’..

  1. Ontroerend en herkenbaar. Wat een angst het kan oproepen als je weggejaagd wordt. Mooi hoe je zoon die herinnering kon achterhalen doordat je liefdevol aanwezig was. En hij zich er uiteindelijk over heen kon zetten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s