Samenwerken met je kind

12167978_10207872361269898_1045711548_nLekker lopen
Ik loop graag elke dag kilometers. Naast dat ik het heerlijk vind helpt het me uit mijn hoofd in mijn lichaam te komen. Het lopen ondersteunt mij in het ontspannen in mijn lichaam te zijn, zonder dat de mind erin kan. Het is dan makkelijk mijzelf in dat bewegende vrouwenlijf te ervaren: de stilte, de openheid, het stromende, rustige. Dat ben ik.

Getetter
Gisteravond was er meer mind dan ik. Het getetter duwde me naar de achtergrond en ik had geen verweer. Continu zag ik dat de gedachten voorbij vlogen maar heel vaak zag ik het niet maar werd ik de gedachten. Het op hol geslagen denken had me dan volledig in de ban. Ik viel samen met het denken. Ik hield me dan met van alles bezig. Het ene onderwerp na het andere raasde door mij heen, me meeslepend in een kakafonie van gedoe en gedonder. ‘Ik word er niet goed van’, zei ik tegen Tygo die naast mij was op zijn longboard. ‘Dat getetter in mijn hoofd’.

De mind die tegen zichzelf kletst
Het lachwekkende is dat het de mind is die dat zegt. De mind die doet alsof het schoon genoeg heeft van het getetter, dat het tenslotte zelf voorbrengt. Of deze, die is ook zo briljant: ‘Ik wou dat ik eens kon stoppen met denken! Ik word gek van dat denken!’

Non-stop denken
Tygo is inmiddels met zijn 11 jaar zo wakker dat hij er daarom ook meteen een opmerking over maakt: ‘Wie zegt dat?’
‘Ja, ik zie het’, zei ik. ‘Ik krijg het echt niet stil’. Hij zag dat hij ook continu aan het denken was en vertelde waarover. Over de boeken die hij aan het lezen was, aan honkbal, over de avond ervoor waar hij met zijn vader uit eten was geweest. ‘Het gaat zo snel’, zei hij.

Het effect van non-stop denken
‘Kun je voelen wat het doet in je lichaam?’, vroeg ik. Het was een tijdje stil. ‘De blijheid verdwijnt’, zei hij toen. ‘Alles wordt naarder’. En dat is wat het denken doet. Het zuigt onze authentieke levensenergie, die we zijn, naar zich toe en consumeert het. We worden ongelukkig.

En dat is maar goed ook. Dat klinkt raar maar ik bedoel dat we ons alleen maar bewust kunnen worden dat we weg aan het gaan zijn van de bron, door ons naar te gaan voelen. Het naar voelen vertelt: je hebt de bron verlaten. Je bent niet meer in liefde. Keer terug.

Nu is de mind heel slim en die liegt ons heel snel voor dat we ongelukkig zijn om een bullshit reden. Omdat de buren teveel lawaai maken. Omdat het kind te laat thuis komt. Omdat manlief de trouwdag is vergeten. Omdat er overgewicht is. Of ondergewicht. Omdat de aardappels aangebrand zijn. Omdat er al weer twee dagen geen seks is geweest. Omdat je portemonnee uit je tas is verdwenen. Omdat je je telefoon in de plee liet vallen. Je vriend er van door ging met een ander. De promotie niet doorging. Niets werkt, hoe je ook je best doet. Je geen geld meer hebt. Je teveel geld hebt en dat je nooit weet waarom een ander mens op je afkomt maar vast niet om wie je bent. Je geen partner hebt. Je een klote partner hebt. Je kinderen aan je kop zeuren. Je schoonfamilie onverwacht voor de deur stond. Je schoonfamilie nooit eens iets van zich laat horen. Je auto ermee ophield. Je leven zinloos is. Je ouders je in je jeugd niet voldoende leifde gaven. Je alleen zit met Oud en Nieuw. Of eigenlijk altijd. Je geen baan hebt. Je een kutbaan hebt. Je een andere baan wilt maar die niet kunt krijgen. De baby niet wil doorslapen en je niet weet of dat normaal is. Of juist goed. Je gezakt bent voor een studie waar je toch al niets aan vond. Je je kostbare porseleinen vaas net uit je jatten liet kletteren.

En ga zo maar door. Elke dag is er wel iets..

De enige oorzaak van ongeluk
En het is allemaal bullshit. De enige oorzaak van ongelukkig zijn is het contact kwijt zijn met wie je bent. Overgenomen zijn door mindgekwaak.

En zo liep ik dus ongelukkig met mijn zoon mijn wandeling terwijl er niets aan de hand was. Want dat doet de mind ook. Er zijn geen problemen, toch dumpt het zoveel gedachten mijn lichaam in dat ik me er rot door ga voelen.

In de zintuigen komen
“Weet je wat, laten we vertellen wat er NU is. Kijken of dat werkt’, stelde ik voor. Tygo vond het een goed idee. ‘Ik zie een paddenstoel daar’.
‘Ik voel de kou langs mijn wangen’.
‘Ik hoor de auto’s’.
‘Ik voel de grond onder mijn voeten’.

Het werkte. De mind draaide nu weer in opdracht van ons. Ons lichaam ontspande, werd warmer, de vreugde keerde terug. We zagen de schoonheid van het leven weer. Hoe het licht van de zwakke maan door de bomen viel. Hoe de kleuren van de bladeren waren die op de grond gevallen waren en aan het sterven waren. We zwegen uiteindelijk, keken elkaar aan. Ogen vol liefde.

‘We kunnen zo thuis zo wel een spelletje doen’, verbrak ik de stilte. Tygo keek me wakker aan. ‘Zit je weer over de toekomst te denken’, lachte hij. ‘Jeetje, je hebt gelijk!’

Samenwerken met mijn kind is fijn.

Ondanks het getetter van de mind is het leven dan toch een dansfeest.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s