Van achillespees naar behoefte aan erkenning

12167978_10207872361269898_1045711548_nVrijwel elke dag trekken we erop uit. We leggen in dit mooie Gelderse gebied fikse afstanden af. Vlak voor vertrek zie ik Tygo zijn achillespezen masseren. Ik herinnerde me dat hij het er eerder ook over had. ‘Nog steeds last van?’

Ja, hij heeft er met name last van als hij opstaat. Bijzonder.

Ik google op de GNM, een manier van kijken naar fysieke klachten die 180 graden anders is dan het reguliere. Een manier van kijken waar onder andere de werking van de mind in mee wordt genomen. Hoewel ik de GNM stevig bestudeerd heb, kan ik er uiteindelijk zelf niet veel mee. Toch vind ik het eens in de zoveel tijd zinvol en inspirerend te kijken naar wat de GNM er van zegt. Zoals een ander Louise Hay eens zal bekijken.

Het gaat over eigenwaarde en conflicten daarin. De angst niet geaccepteerd te worden door de groep. Ik herken het niet 1,2,3 bij Tygo die zo ontzettend gewenst en welkom is. Ondanks dat ben ik meteen wakker en aanwezig. Er is iets geraakt. Ik ben iets op het spoor. Ik voel het. Ik weet het.

Ik ken de werking van de mind als geen ander. EN het is een feit dat ik de werking van de mind in mijn kinderen niet per moment kan volgen en dus niet ken. Ik leer het alleen kennen als het zich openbaart. En dat is wat nu gebeurt.

Tygo zit op de bank voor me als ik hem voorlees wat ik zie op de site van Mies Kloos.

Een deelnemer in mijn workshop had sinds een jaar of 2 last van de achillespees.
Ik: “Wat is er toen gebeurd of veranderd? Ging je bijvoorbeeld meer je eigen weg? Koos je meer voor jezelf?”
Antwoord: “Ja, inderdaad, ik heb toen besloten me te gaan verdiepen in de dingen die mij interesseerde”.
Daarna was de pijn verdwenen.

Tygo kijkt me niet begrijpend aan.

Ik vraag: ‘Sinds wanneer heb je de pijn?’ Hij denkt na. Sinds hij met de honkbalwedstrijden zo goed speelde dat zijn team en trainer juichten en blij met hem waren. Ze applaudisseerden en hij voelde zich toen zo goed. ‘Wanneer voel je je ook zo goed?’
Ik zie tranen in zijn ogen springen. ‘Als jij fijne dingen zegt tegen me. Over mij.’
Ik vraag wat ik dan zeg dat hij zich gezien weet. ‘Als je zegt dat ik iets goed kan. Als je zegt dat je blij met mij bent, dat soort dingen’. Ik vraag van wie hij dat nog meer zou willen horen, zien, voelen? Van de rest van het gezin..

Ik roep het gezin bij elkaar. We spreken over liefde en de uiting daarvan. Wie uit wat en hoe. Wie heeft welke uiting nodig en krijgt hij die? Word je gespiegeld in je essentie in dit gezin?

Tygo vertelt hoe krachtig hij zich voelt als hij honkbal speelt zoals zijn lichaam hem daartoe aandrijft. Hoe sterk en vrij hij zich voelt als hij die juiste mep geeft.

En mensen om hem heen zien dat! Dat is dubbel genieten.

Ik weet zo precies wat hij zegt en wat hij bedoelt. Als kind je eigenheid leven is van groot belang.

En het is van belang dat je omgeving dat ziet! En ervan geniet. Dat je voelt en weet dat jouw bestaan van betekenis is, niet alleen voor jezelf maar voor anderen om je heen.

Hij heeft pijn in zijn achillespezen. Hij is gaan staan met honkbal. Het applaus in de wereld spiegelde zijn essentie.

Iets goed kunnen is key in deze periode van bewustzijnsontwikkeling.
Daarin gezien worden als onervaren kind is van essentieel belang. Het moet niet alleen gezien worden. Zij, die het zien, dienen het te uiten. Op zo’n manier dat het kind het verstaat.

We zitten op de bank. Ik breng dit alles aan de orde. De ogen van Tygo lopen nog meer vol met tranen. Jan slaat zijn arm om hem heen. Het hele gezin reikt uit naar Tygo. Iedereen voelt de waardering, de liefde voor wie hij is. Nu wil hij zo ontzettend graag feedback op wat hij KAN.

Iets geweldig kunnen is een uiting van wie hij is. Hij heeft complimenten nodig! Liefdevolle erkenning. Waardering.

Hem eerbiedigen in wie hij is maar zwijgen over de uiting ervan, is extreem pijnlijk.
Wij, als gezin, zijn stil terwijl we naar hem luisteren.

Iedereen voelt de waarheid in dat moment. Lieve Tygo. Zo waar. Hij wil zich gewoon baden in de ogen van zijn geliefden die hem zien voor wie hij is… een kind, een essentie, een energie die zoveel kan.. zoveel doet en schept in de wereld. In zijn wereld schept hij. Maar ook in onze wereld..

Complimenten zijn extreem belangrijk. Complimenten over wat hij kan! Wat hij doet. Als uiting van wie hij is.

Erkenning is nodig. Erkenning van essentie (hetgeen iets anders is dan erkenning van behoeften van de persoonlijkheid).

Als de erkenning, spiegeling van essentie uitblijft, of te weinig is, springt de mind van het kind er in en veroorzaakt lijden en ziekte.

Maar het kan ook andersom zijn. Het kind krijgt wel de erkenning van zijn essentie maar de mind in het kind is al te groot zodat het kind de erkenning niet meer vol kan ervaren in het lichaam.

Het lichaam liegt niet.. het toont exact wie er in ons aan het roer staat… de liefde of de mind..

Advertenties

3 thoughts on “Van achillespees naar behoefte aan erkenning

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s