De trucs van de mind

trapDe op hol geslagen mind is eindeloos slim. Het trekt overal muren op. Vaak weet ik die te zien voor wat ze zijn en dan kan ik mij bevrijden van de werking van de mind. Maar soms is mijn laddertje te kort en dan kom ik er niet over heen.

Kijk, als ik een woede-aanval krijg dan kan ik zien dat ik gegrepen ben door mijn mind. Ik kan de emotie voelen waardoor ik gegrepen ben. Ik kan zien en voelen hoe mijn hele lichaam in opschudding is, in de stress is geschoten. Ik kan horen dat mijn stem is veranderd. Ik kan voelen dat mijn ogen vuur spuwen en dat mijn houding voorwaarts is.

Als ik in zo’n staat terecht ben gekomen dan is er geen twijfel aan: ik ben overgenomen door mijn mind, weggesleurd uit mijn liefdevolle staat van zijn. Er is dus werk aan de winkel. Als ik zo reageer kan ik alleen al aan mijn reactie zien dat ik gegrepen ben. Ik hoef de situatie waarop ik reageer niet eens verder te onderzoeken.

Maar.. Wat ik extreem lastig vind is wanneer ik dat onderscheid niet kan maken. Omdat de situatie in het nu ernstig is. Juist dan ben ik prooi voor de mind. Heel ingewikkeld.

Ik ken twee reacties op ernstige situaties in mij.

  1. De situatie is zo heftig dat mijn mind er op crasht. Dit was bijvoorbeeld het geval toen mijn dochtertje Anna Fiona in mij overleed. Dit soort situaties bevrijden mij van de werking van mijn mind.
  2. De situatie lijkt alle emoties en gedachten over die situatie te rechtvaardigen

Die tweede is de meest lastige. De kans dat ik vast kom te zitten in de tentakels van de mind is in die situatie enorm groot. De situatie lijkt namelijk te bevestigen wat de mind zegt.

Bijvoorbeeld… Toen Jan drie jaar geleden ontslag nam om samen met mij de schouders te zetten onder onze droom, de Freeskool, een plek voor kinderen waar zij hun natuurlijke bewustzijnsontwikkeling zouden kunnen volgen, waren we wild enthousiast en vol goede moed. We zagen de problemen in onderwijsland en we zagen de ellende waar duizenden kinderen in zaten (en nog steeds zitten). Het kon niet anders of ons plan zou aanslaan, investeerders zouden zich melden en de Freeskool zou er komen.

Het was dan ook een complete mindblowing toestand toen wij na jaren lezingen geven, blogs schrijven, mensen benaderen, investeerders zoeken, tot de conclusie moesten komen dat het niet ging werken. De Freeskool leek een appeltje-eitje project maar niemand stapte in. Niemand van wie we het verwachtten omdat ze op eenzelfde of vergelijkbare lijn zaten als wij. Bijvoorbeeld… niet de mensen die in nauw contact staan met mensen als Eckart Tolle, die ons initiatief zou toejuichen omdat we met de kinderen met de mind zouden gaan werken. Ook niet de miljonairs die met bewustzijn bezig waren. ‘Ik beleg niet in stenen’, zei er een, toen hij hoorde dat er bij ons plan een pand hoorde, wat we met pubers wilden gaan opknappen. ‘Goed plan! Ik kom er op terug’, zei de volgende. We hoorden nooit meer wat. En zo ging het maar door. Iedere keer dachten we dat we beet hadden en iedere keer was het mis.

De mind kwam in. We waren flabbergasted. En moe, en teleurgesteld. We begrepen er niets van. Hoe was het mogelijk dat we niemand in beweging hadden gekregen. We hadden al ons geld er inzitten, al onze tijd, al onze aandacht, inspanning en liefde. Er is behoefte aan zo’n plek. Enorme behoefte. En we zouden langs allerlei ingewikkelde overheidsconstructies weten te gaan door de wijze waarop we het wilden opzetten waardoor we werkelijk al onze tijd aan de kinderen en hun omgeving konden schenken, iets wat uniek is. Het was gewoon een supergaaf plan. Maar.. resultaat: nul!

Wat nu? We waren gestopt met het ‘baantje-voor-geld’ leven. We wilden leven, doen waar we van hielden. Niet meer dat monotone, veilige. En uiteraard hoort het erbij dat iets dan kan mislukken, geen probleem. Maar wat nu?

Terug de banen in? Iets nieuws starten? We deden beide. En weer leverde dat niets op.

Niet genoeg geld hebben, hard werken zonder enig resultaat, geen uitzicht op inkomsten en een mind die overuren maakt. Dat is wat mij betreft de definitie van een hel. Er zijn meer soorten hel maar dit is er een van.

Wat nodig zou zijn in die situatie is dat onze essentie vrijelijk zou kunnen stromen en de situatie zou kunnen zien voor wat het is. In die vrijheid zou het stromen. Maar de mind springt juist in zo’n situatie wellustig het toneel op en smoort iedere vorm van stromen. Er is dan alleen nog maar paniek, stress, nadenken over hoe hier uit te komen, wat te doen, laat die kinderen eens even ophouden, waarom gebeurt dit, wat hebben we over het hoofd gezien, als we de graaiers niet hoefden te betalen hadden we dit probleem niet, wat moeten we doen? En dan na de paniek, de verlamming.

Want.

Alles wat de mind zegt, lijkt 100% waar te zijn. Ik kan het zelfs aantonen.

Dit zijn de meest moeilijke situaties om uit te komen. Het is dan watertrappen geblazen, uithouden, me afschuwelijk voelen en me vasthouden aan het besef dat ik weet dat deze energie weer vertrekt.

Ook deze keer zijn we er weer uitgekomen. Dat gebeurt altijd. We komen er altijd uit. Ellende is altijd tijdelijk. En als we nu terugkijken dan zien we dat de mind er weer een veel groter drama van maakte dan wat er feitelijk was.

Maar als ik er middenin zit en ik zie het licht aan het eind van de tunnel niet, dan kan ik echt wanhopig zijn. Waar is de nooduitgang?

De mind is sterk. En in die momenten is het leven geen dansfeest..

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s