Mam, waar ben ik als ik dood ga?

kaars

‘Mam, waar ben ik als ik dood ben? En waar ga jij naartoe als jij doodgaat? Wanneer ga je eigenlijk dood? Zie ik je dan nog terug? Waarom weet je niet wanneer je gaat? Wie weet het dan wel? Niemand..? Oh.. Dat is raar’.

Dit waren ongeveer de woorden die ik als klein meisje sprak, in alle onschuld en zonder enige vorm van emotie, compleet oprecht. Ik stond in de keuken van mijn ouderlijk huis, kijkend naar mijn moeder die in een pan met soep stond te roeren. Misschien schreef ik er al eens over.. ik weet het niet meer..

Daar stond ze, zo mooi, zo slank en lief. Ze had zo in een tijdschrift uit de jaren 50 gepast. Alles aan haar was perfect in mijn beleving. Mijn moeder. Met schort voor. Volgens mij bestaat dat woord niet eens meer in de huishoudens van vandaag de dag. Een schort. Zij had het voor.

Vooral herinner ik mij haar sierlijke bewegingen. Hoe ze liep, hoe ze opstond van een stoel of er in ging zitten. De bewegingen van haar arm en prachtige hand met de sierlijke vingers waarmee ze de pollepel door de bouillon haalde. Hoe haar oogopslag was als ze het keukenkastje opende en even zijdelings naar mij keek. Hoe ik mij voor eeuwig verwarmd wist in die blik. Mijn mama. Mijn mama.. Ik fluisterde haar als ze niet naar mij keek.. Mijn mama.. ze was mijn alles. Nog steeds..

Ze draaide zich om en verliet de keuken. Ze was op weg naar de huiskamer waar zij de grote voor 8 personen beschikbare tafel dekte. Wij waren met zijn zessen dus ruimte zat. Later werd een kinderstoel bij gezet. Er kwam een broertje bij.

Een damasten hagelwit kleed golfde uit haar handen zo over het glanzende donkerbruine hout. Rood tafellint werd met aandacht over dat kleed heen gespannen om een feestelijke sfeer te geven aan het genoeglijk samenzijn aan tafel. Eten was niet zomaar een pan met voedsel naar binnen schrokken, oh nee! Het was een happening, een gebeuren, een samenzijn. Daar was ze heel erg van. Emmy ten Berge. Wat een naam..

Feestelijk vorstelijk samenzijn. Dus geen roestvrij staal. No freaking way. Zilver.
Geen bakstenen borden. No way. Porselein.
Niet zomaar een man aan de haak slaan. Nee, de man van haar dromen huwde zij. Voor minder ging ze niet.

Ik heb haar sierlijkheid. Nu haar sierlijkheid met haar lichaam van de aarde is weggevaagd en onder een marmeren plaat is beland, weet ik dat. De dood kwam op bezoek en nam haar, zij nog tegenstribbelend maar dan toch uiteindelijk ingevend, mee. Mijn mama is niet meer.

En op een dag ben ik niet meer. Is mijn lichaam op en oud en klaar om het stervensproces in te gaan. Of ben ik hier klaar en zal daarom mijn lichaam niet meer gevoed worden door de levensenergie die ik ben en moet het als een oude, versleten jas los laten en ter aarde storten..

Op een dag ben ik weg. Dan is het verhaal Eugenie van Ruitenbeek ook over. Alleen zij, die mij lief hadden zullen over mij verhalen. Zij, die mij niet verstonden, niets met me hadden of een hekel aan me hadden zullen mijn sterfdag niet herinneren. Een dag als alle anderen.

En dat is ook zo.

Mijn sterfdag zal een dag als alle anderen zijn.

De zon komt op. De zon gaat onder. Zoals het al eeuwen gaat. En zoals het altijd zal zijn.

Mijn moeder ging op een dag. Haar heengaan is in mijn wezen gekerfd. Ik was erbij toen ze ging en daar ben ik dankbaar voor. Ik wens mijn kinderen toe dat zij erbij zijn als ik of Jan gaan. Handen in elkaar en nooit nooit nooit alleen zijn, waar je ook gaat, met of zonder lichaam, is wat mij betreft ultieme liefde en wakker zijn. In liefde verbonden, altijd. Dat is wat waarlijk sterven is voor mij.

Mensen spreken van ‘het is niet eerlijk’ als er mensen sterven die veel betekenis hebben voor iemand of voor een groep. Of als het over kinderen gaat. Over babies. Het zou dan wel eerlijk zijn als een oude bok van 95 overlijdt. ‘Mooie leeftijd’. Een baby die sterft is volgens de mind ‘oneerlijk’.

Al dit soort uitspraken zijn uitspraken van de op hol geslagen mind.. en is niet wie we zijn. Dit soort uitspraken zijn dus wel begrijpelijk maar niet in waarheid, Niet in ware liefde. Het zal voor velen als nagels over een schoolbord zijn maar als je lijdt aan het vertrek van een geliefde en je hebt er na jaren nog emotioneel last van, dan ben je niet in waarheid, niet in je essentie. Dat is de enige reden waarom je lijdt.

Het leven kent namelijk geen oneerlijk. Het leven kent leven. Het leven zal er altijd zijn. Niemand kan dat vernietigen.

Het leven is niet gelijk aan levensvormen. Lichaamsvormen komen op en verdwijnen weer. Zo zijn lichamen levensvormen en die kunnen niet blijven bestaan. Levensvormen moeten verdwijnen. Levensvormen verdwijnen. Dat zijn de ware wetten van de aarde, van het leven. Daar is geen menselijke wet tegenop gewassen. En de mind, de mijne en misschien ook de jouwe, heeft daar moeite mee.

‘Jij had niet dood mogen gaan. Het is oneerlijk’.
Wie roept dat het oneerlijk is? WIE roept dat?

Door de mind geloven we dat dood gaan iets te maken zou hebben met leeftijd. Dus met de tijd dat we hier in de wereld zouden zijn. Een leven van 90 jaar is vanuit de mind’eerlijker’ dan een leven dat in de 37e week van een zwangerschap eindigt. Maar een leven dat met ijzeren instrumenten in stukken wordt geknipt in de 30ste week van de zwangerschap is dan weer niet waard om emotioneel op te crashen. ‘Baas in eigen buik’. Dan vindt de mind het weer eerlijk om zelf de dood te mogen regelen. De mind die op eigen houtje erop los rent is compleet de weg kwijt..

Toch is het lichaam zo dood als een pier en stinkt zonder vrieselement onder het bovenlichaam in no time als ik weet niet wat..

Als wij er uit vertrekken.. Wij, de liefde in dat lichaam. In jouw lichaam. Hoe ouder ik word hoe meer de dood normaal aan het worden is. Hoe meer rust ik er op krijg dat het voor mij op een dag ook over is. En tegelijkertijd blijft het raar. Op een dag zal het antwoord op mijn vraag waar ik ben als ik dood ben, er zijn. Ik vroeg me als klein kind ook altijd af wie er eerst zou gaan, mijn papa of mijn mama. Dat antwoord is ook gegeven. Nu vraag ik me af wie er eerder vertrekt, Jan of ik.

Er komt een dag dan weet ik het. Het besef dat de dood komt en ook mijn geliefden ophaalt, maakt dat ik in het huidige moment dieper kan leven. Omdat ik door de dood besef hoe kostbaar leven is.

Durf te leven!

Zoals Wende Snijders zingt.

Leef het!

Voor je het weet komt de dood koffie bij je drinken.,,

kaarsen

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s