Not done: iemands ego uitlachen

12717309_251550641843221_5927927973228122148_nVandaag was een verrukkelijke dag. Is ook wel eens anders uiteraard.

Na het bed uitgesprongen te zijn direct een goddelijk kopje koffie en dan met de kinderen Insanity knallen in de huiskamer. De trap opgekropen (I am too old for this shit) om te douchen en dan mijn ochtendwandeling van 5,5 kilometer langs bos, wei en paardenstront. Daarna aan het werk: de lezing van 2 maart eruit voor ‘Seks versus Liefde’. Klik hier als je wilt komen. Ik werp een totaal ander licht op seks en de liefde bedrijven, maar dat ter zijde.

Dan wat familie onhebbelijkheden afgewerkt, de zolder schoon gebaggerd en in een deuk gelegen om mijn zoon en dan gaat de telefoon.

Fabien hangt er aan. Van Yaksha’s lessen. Klik hier voor haar persoonlijke blog.

Fabien is iemand die ook wakker is. Ze heeft tot op het bot door dat de enige oorzaak van haar ongeluk haar op hol geslagen mind is. Zij werkt daar met passie en volharding aan, haar essentie vrij te maken van die innerlijke terreur. Ze is een inspiratie, voor moeders (haar doelgroep) en ook voor mij. Het is fijn gelijkgestemden tegen te komen op mijn pad die vergelijkbaar werk verrichten.

Ze had al aangekondigd via mail dat ze diep in de mindblur zat en zij maakte dat aan de telefoon inderdaad volkomen waar. Het ratelde en ratelde in mijn oor over hechting en dit willen en dat willen en zuzzemezo moet anders en dittenmedat en onderzoeken en toch moeten maar hoe dan en in de war en bezinnen en omzetten, comfortzone en ondervinden en ook Lange Frans, die ook nog en en..

Ik kan het niet eens navertellen maar wat er gebeurde was dat ik luisterde vanuit stilte en ineens was daar die klaterende lach.. Ik lachte en lachte en in die lach kon ik haar door de telefoon heen voelen en blijven voelen en ik lachte en zij begon mee te lachen en daardoor voelde ik dat haar mind wat week en de levensenergie er door heen begon te sijpelen en zij lachte steeds meer en ik ook en het was bizar, onverwachts en heerlijk.

We legden lachend op. Hoe bijzonder! Het is voor de meeste mensen echt NOT DONE als je hun ego uit gaat zitten lachen en dat was toch echt wat er gebeurde.. Een klaterende, natuurlijke, bevrijdende lach die ego overspoelde en tot zwijgen bracht..

Ik kan me niet heugen zo ontiegelijk onbedaarlijk in de lach geschoten te zijn van iemands mindblur zonder dat die persoon diep beledigd was of werd.

Fabien niet. Ik kon tussen mijn lachsalvo’s gewoon zien en horen en voelen dat ze uit haar mindshit kwam en wat meer in haar zadel kroop. Er was zoveel verbinding. Dat geeft aan dat Fabien ver gevorderd is in haar ontwikkeling als het gaat om zich zelf te bevrijden van ego blur. Als iemand in contact kan blijven terwijl de ander met de hak op egogedoe gaat staan.. ontroerend prachtig. En mijn lachen was er niet om haar af te zeiken. Niets van dat al. Het was een lach vanuit de hemel in het zicht van de hel en het zien dat het zo onnodig is.. en uiteindelijk zo eenvoudig te passeren..

In deze tijd van ontwaken is het zo belangrijk te zien dat onze eigen mind, in ons eigen brein, ons ervan weerhoudt vol te leven wie we zijn. Daarmee leren te werken is de enige ware weg naar wezenlijke bevrijding.

In de wereld gaan we het niet vinden omdat de wereld die we nu zien, voortkomt uit het verleden. Willen we de wereld in de toekomst liefdevoller hebben dan moeten we NU  onszelf veranderen. Dat betekent dat we het onderscheid moeten leren zien tussen wie we werkelijk zijn en ons ego. En Fabien is daar, net als ik, full time en full speed, mee bezig.

Na lachend afscheid genomen te hebben van haar, las ik op FaceBook wat zij schreef. Dit.

Eerder vandaag met Eugenie aan de telefoon en ik was zo’n berg onzin aan het uitkramen dat ze er de slappe lach van kreeg.

Ik was gaan proberen om de diepere betekenis van alles wat er nu op mij afkomt te zien en verzon er een rode draad of een thema bij en raakte verwikkeld in allemaal verzonnen bedenksels die mij nog meer in verwarring brachten. En ik zei dat ik niet van bomen knuffelen hield en dat leek haar ook niks.

Een wandeling om weer in mijn lijf te komen en uit mijn hoofd vond ik wel een goed idee. En ik heb toch een boom geknuffeld en weet je, het geeft rust. Want die boom doet niks, die blijft heerlijk staan te staan en dat was wat ik nodig had. Ik heb een tijdje zo gestaan. Mijn ademhaling beluisterd, kleine knopjes bekeken die al aan de boom groeiden. In de lucht de top zien wuiven. Dat was wel goed. De storm aan gedachtes en bedenksels werd stil. Tot ik merkte dat ik daar tegen een boom aan stond en de boom daar totaal niks mee deed. Toen heb ik mezelf op de foto gezet. Doe er je voordeel mee zou ik zeggen.

12744720_10153257507651481_7671792026480305926_nWorstel je met issues rondom moederschap in de omgeving Haarlem en snap je dat je mind het probleem is en niet je omstandigheden, neem dan contact op met Fabien. Zodat jij ook weer heerlijk vrij kunt lachen, zonder alles meteen opgelost te hoeven hebben!

Klik hier voor Yakhsha’s lessen! Zeg maar dat je via mij komt. Gaat ze van lachen!

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s