Sporen in je leven

voetstappenHet is de laatste tijd steeds stiller in mij. Behalve tijdens webinars en workshops of als ik op de Master je Mind groep ben. Dan rollen de woorden er wel zo uit. Daarna keert de stilte weer.

De lente breekt aan en na het eten, de afwas en de rest van de rommel, lopen Jan en ik met de kinderen een kilometer of 5. Langs de bosrand, de zalige geur van hout en bladeren. Gisteravond ging alleen Jesse mee op zijn ripstik. Daar loop ik dan hand in hand met mijn geliefde, kijkend naar onze zoon en bij mensen naar binnen koekeloerend. De schemering valt en neemt de bewoners van dit dorp de nacht mee in..

Achter een raam zit een man. Een man in een oud lichaam. Het haar wit, de bril op het puntje van zijn neus. Voor zich een stapel papieren. Hij bladert. Wij kijken. Het kan niet anders, we moeten kijken.. onze ogen worden naar hem toe gesleept.. Dit beeld is zo mooi. Naast hem staat een tafelschemerlamp. De kap zit wat scheef. Wij hebben er ook zo een. Ook zo’n ouderwetse. Van mijn moeders tafel meegenomen, nadat zij was overleden.

indexHoe is het mogelijk dat zij is overleden? Nog altijd crasht er iets in me. Iedereen die een geliefde heeft verloren kent deze interne crash. Het is bij mij overigens niet emotioneel. Dat kan ook nog maar dat heb ik niet. Het is een soort van crashen tegen een grens van begrip in mij. Iets in mij kan het niet bevatten. En dat heb ik ook als ik naar de man in het oude lichaam met zijn schemerlamp en papier kijk. Een stilleven. Niet te bevatten. Een heel leven achter de rug. Alles weg. Zoals hij daar zit vertegenwoordigt hij de eeuwigheid.

Ik lig wakker. Alles is stil. De zware velours gordijnen omarmen de donkerte en hebben ieder sprankje licht dat van buiten zou kunnen komen, de rug toegekeerd. Ik hoor ademen naast mij. Mijn man.

Er komt een dag dat ik ook weg ben. Het lichaam waar ik in ben nu nog warm en levend, ouder wordend. Dan koud, leeg en stil. Anders stil dan nu. Niet te bevatten.

Mijn kinderen slapen om mij heen verspreid door het huis. Ieder hun eigen plek. Straks ben ik weg.. Ooit… Het wordt in dat besef nog stiller in mij.. een eeuwige stilte gloort in mij.. het voelt groots en weids en voor altijd.. thuis..

Sporen.. welke sporen laat ik na.. Een nog diepere stilte omfloerst mij.. Mijn vader komt op in mij in het donker.. ‘Wat geef je je kinderen mee, Eugenie? Wat geef je ze mee voor het leven?’ Welke sporen laat ik na.. in de levens van mijn kinderen..

Soms trapte ik onbedoeld een voetafdruk in hun hart.. Maar, starend in de eindeloze donkerte van mijn slaapkamer weet ik, dat kijkend naar ieder oud lichaam dat de eeuwigheid vertegenwoordigt, uiteindelijk de liefde blijft… Wat er ook gebeurt. Wat er ook gebeurd is..

Blijf de liefde trouw.. Wijk niet!

Jij bent liefde.

De volgende ochtend zet ik Chopin op. Het favoriete muziekstuk van mijn ouders. Een van de talloze sporen die ze in mijn leven nalieten..

Word stil, stiller, stil…dans, zet je voeten neer, leef, adem en wals.. het leven is een dansfeest.. jou zo maar gegeven, zo maar voor niets in je schoot geworpen.. wervel en golf en lach en geniet.. laat je sporen na.. in liefde.. en wijk niet!

 

Advertenties

2 thoughts on “Sporen in je leven

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s