Woede in je kind begeleiden

bah

Jan brengt Jesse naar school. Het is een andere lokatie dan voorheen dus zijn fiets moet worden overgebracht. Ze zijn wat laat dus vertrekken met enige haast. De fiets wordt achterin de auto gekeild. Tygo wil mee maar dat kan niet. Zij rijden weg, hij komt boos binnen. Heel erg boos.

Hij weigert oogcontact, bonkt door het huis. Niet te genieten. Ik vraag hem of hij dit wil blijven voelen. Hij zegt van niet. Of hij hulp wil. Ja.

Ik geef hem pen en papier. ‘Schrijf alles maar op wat er aan gedachten door je heen gaat.’ Hij begint verwoed te schrijven, de rookwolken komen weer uit zijn oren. Ik zit in een stoel een eindje verderop en geniet van mijn koffie en van hem. Na een tijdje is hij klaar.

We gaan naast elkaar op de bank zitten. Ik sla mijn arm om hem heen. ‘Ok, dit is wat we gaan doen. Jij leest de eerste zin op. Je voelt wat er in je gebeurt en dat vertel je me dan’.

Zo geschiedt het. Hij leest op. ‘Waarom mag ik verdorie nou niet mee?’ Ik zie hoe hij zijn vuisten balt. Hij knarsetandt er bijna van. ‘Ok, sluit je ogen en dan doen we het snuitjeswerk’. Hij sluit zijn ogen, brengt zijn aandacht naar de binnenkant van zijn gesloten ogen en zijn neus en hij ademt in door zijn neus, langzaam uit door zijn mond. Dat doet hij nog twee keer. ‘Ok, doe je ogen maar open en lees de zin nog een keer’.

We herhalen dit recept. Zijn volle bewustzijn erbij, bij wat zijn brein aan gedachten produceert, welk effect dat heeft in zijn lichaam, welk effect het heeft als hij in het ‘nu’ deze reactie gepaard laat gaan met ontspanningswerk. We gaan door de hele lijst met zinnen. Hij bevoelt en proeft alles wat hij zegt, wat de reacties zijn, alles. Dit is voor mij de enige ware betekenis van: ‘Alles mag er zijn’.

Deze manier van werken brengt bewustzijn in wat er in dat moment in het kind leeft. Het helpt het kind er naar te kijken zonder dat het er nog door mee gesleurd wordt. De woede hoeft niet weg; die is er. Maar door er zo mee te zijn, zonder het te zijn, verdwijnt de woede vanzelf op een helende manier. Being, het kind, de liefde die het is, neemt het roer weer over van het brein. En dat is ontroerend mooi om te zien.

Een brein dat op tilt gaat is een brein in de stress. Het stressbrein veroorzaakt op zijn beurt stress in het lichaam van het kind en dat is ongezond, als het niet om een biologische reactie gaat.

Adrenaline in het lichaam is biologisch bedoeld om effectieve actie te ondernemen op een bedreigende situatie. Maar het ‘niet je zin krijgen’ is niet bedreigend. Er is dan ook geen wezenlijk adequate actie mogelijk die de bedreiging oplost..

Wat er feitelijk gebeurt is dat het brein being overruled. En DAT is de reden dat het kind zich afschuwelijk gaat voelen. Uit contact zijn met je essentie, voelt afschuwelijk.

Het brein fluistert het kind echter in dat het zich zo rot voelt omdat het niet mee kon. Of omdat het dat ijsje niet kreeg. Maar de ware reden is dat het kind zich zo rot voelt omdat het van de innerlijke troon is gestoten door het getetter van de mind. Geen contact meer met de bron van binnen.

De stresshormonen die het kind voortjagen kunnen neuronen doen knappen in het brein van het kind. De te hoge en/of langdurige druk van teveel cortisol in de bloedvaten van de hersenen is ongezond. En uiteraard voelt woede enorm naar. Het put het brein en het lichaam uit.

Vroeger lag er een taboe op woede. Tegenwoordig denken velen dat het gezond is het te uiten. Geen van beide is waar. Er is maar 1 gezonde manier om met woede om te gaan: het volle bewustzijn erin brengen, het zien en ervaren voor wat het is en de levensenergie terughalen die het op slobbert. Ik zal mijn kind nooit langdurig in zijn woede laten verdwalen. Ik laat hem er niet mee alleen.

Deze eenvoudige aandachtsoefening helpt het kind in zeer korte tijd terug naar zijn kern. Het brengt gewaar zijn in het kind dat hij zijn brein niet is. Het brengt hem terug naar zijn essentie: die staat van zijn waar het altijd goed is, wat de omstandigheden ook brengen. Hij keert terug naar zijn kern, waar zijn mind hem uit weghaalde door reacties uit het verleden in het heden te plaatsen.

‘Hoe is het nu in je lichaam?’ Tygo meldt dat hij rustig is. Hij maakt weer oogcontact, we zitten hand in hand, hij is er weer en er is vol contact. Ik stel voor dat we de aandacht terug brengen naar de situatie waar hij zo boos van werd. Hij sluit zijn ogen. ‘Als er iets gebeurt, vertel je het maar’. Het is een tijdje stil. ‘Ik zie Jesse de fiets achterin de auto doen. Hij doet het niet slim. Het stuur gaat bijna de zijkant van de auto in.’ Hij opent zijn ogen en kijkt me aan. ‘Ik moet er nu om lachen’, zegt hij. ‘Ze doen niet slim. Ze moeten de fiets omdraaien. Dan past hij beter.’

‘Hoe is het met het feit dat je niet mee mocht?’ Hij voelt en kijkt. ‘Ik vind dat echt niet fijn. Ik kan best mee als ze maar meedenken en niet zo gehaast zijn. Als de fiets anders in de auto was gelegd had er nog een stoel geweest voor mij. En ik wilde erg graag mee om de nieuwe school van Jesse te zien. Ik ga het er met papa over hebben.’

En zo gebeurt het.

 

Advertenties

4 thoughts on “Woede in je kind begeleiden

  1. Wat prachtig beschreven dit, ik zou mijn dochter ook graag zo ondersteunen als ze kwaad is. Alleen is ze nu 1,5 jaar en praat ze nog niet echt. Zou je daar ook een techniek voor weten? Dank je wel.

    • Hai Amrit Dev, we hebben de ontwikkeling van het bewustzijn in het kind uitgebreid beschreven in ons boek ‘Opvoeden in een gestoorde wereld’. Daaraan gekoppeld hebben we uitgelegd, met eindeloos veel voorbeelden uit de praktijk, hoe je kinderen in de verschillende stadia het best kan helpen zo snel mogelijk terug te keren tot hun essentie. Om van daaruit te regelen wat ze willen of te aanvaarden dat het in dat moment niet lukt wat ze willen. Ik verwijs je graag naar dat boek. En met trots uiteraard. In het kort kan ik er in ieder geval over zeggen dat het er bij een kindje van 1,5 om gaat zelf in authentieke power te zijn (als je zelf emotioneel wordt, krijg je een deeltjesversneller van negatieve energie) en dat je de leiding moet durven nemen. Naar het kind toe betekent dat onder meer dat je het fysiek moet helpen. Aanraken terwijl je de leiding neemt en de negatieve energie indamt, werkt goed. Voor een veel grondiger uitleg waarom je iets doet of niet doet en welke processen er bij komen kijken verwijs ik je naar het boek. Je vindt het hier op de site bij ‘Boeken’. Hoor graag of je zo verder op weg heb geholpen.

  2. Zoals ik hier boven lees, ga ik maar gouw je boek verder door lezen (ben blijven ‘haken’ omdat ik vond dat ik alles eerst moest lezen voor ik het praktische mocht lezen over de opvoeding, nu ga ik gewoon gelijk naar het desbetreffende hoofdstuk ;-)). Mijn zoontje is ook ruim 1,5 en wil hem erg graag helpen als hij zo boos, uit zijn essentie, raakt.
    Dank weer voor je heldere stuk!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s