Bewustzijnsmoment in een puber

jesse

Over het wezenlijke verschil tussen ‘iets snappen’ en waarachtig inkomend bewustzijn. In een puber deze keer:

Onze kinderen schelen een jaar of 4,5. Dat heeft zijn voordelen maar ook zijn nadelen. Een van de voordelen die wij hier hebben is dat Jesse altijd de grotere is. Meer kracht, ouder, sneller, meer ervaring. Dus in veel situaties heeft Tygo daar zijn voordeel mee gedaan. Een grote broer hebben als je op straat gepest wordt, is fijn. Als je je hut bouwt en het lukt niet naar je zin, roep je je grote broer.

Een van de nadelen is dat Jesse altijd de grotere is. Als volwassenen lachen om een grap snapt hij het wel en hinnikt mee. Als jij de grap totaal niet verstaat lijkt die grote broer ineens eerder ook een volwassene dan dat hij nog voelt als je grote broer. Die grote broer omringt zich met meisjes en stelt zich aan waardoor zij gaan stoeien. Als jij hetzelfde doet, gebeurt er niets. Irritant.

Tygo heeft een enorme en perfecte sliding gemaakt op het honkbalveld. Ik heb het gezien. Honkbal lijkt een appeltje-eitje sport maar er komt veel en veel meer bij kijken dan je denkt. Zo wordt er ook driftig getraind op de sliding. Tygo geeft zich helemaal.

Thuis heeft ie toch wat last dus het dijbeen wordt geïnspecteerd. Een fikse schram met een heel eng dingetje waar een stukje gravel zijn huid open heeft geschuurd. Ziet er een beetje naar uit. Tygo is eigenlijk best trots op die handtekening van het veld. Het toont dat hij tot het uiterste is gegaan. Hij voelt zich krachtig en stoer. Ik zie het aan hem.

Jesse komt langs, werpt een blik op de schram en rolt zijn mouw omhoog. ‘Bwah, dat is niks vergeleken bij dit.’ En hij toont zijn littekens van brandblaren en andere wonden. Tygo ontploft.

Jesse doet nog een poging de boel te stabiliseren maar gooit daarmee olie op het vuur. ‘Ik geef niets om wonden. Ik verzorg ze en ga door. Ik maak er niet zo’n punt van. Gewoon doen wat je moet doen en doorgaan, dat vind ik stoer.’ Tygo zijn verontwaardiging over deze woorden tonen zich doordat hij nu woest de trap op davert, naar boven. Jesse kijkt hem eerst verwonderd, dan ook met Schuddebonk, na. ‘Nah jah, wat een aanstellerij’, bromt hij. Ik zie aan alles dat hij wordt overgenomen nu. Je ziet gewoon Jesse zijn energie wijken voor die van zijn mind. Hij wordt vierkant. Over zijn open gezicht trekken onweerswolken, zijn bewegingen worden narrig.

Ik kijk vanuit de diepe stilte van mijn zijn, naar het tafereel. Alles in mij is en blijft open en rustig. Ik roep Tygo naar beneden. Tygo gaat op de bank zitten en ik stel voor dat ze naar binnen gaan met hun aandacht om te zien wat er allemaal leeft en doet daar. Ze sluiten allebei de ogen en ik leid ze door de snuitjesoefening heen.

Als ze hun ogen weer openen, vraag ik wie er wil beginnen te vertellen. Tygo vertelt zijn verhaal, raakt weer geëmotioneerd en ik help hem zich te verwoorden. Steeds knalt Jesse innerlijk weg en kan Tygo dan niet meer horen. Het is mijn taak daar super alert op te zijn en dat in goede banen te leiden zodat het wezenlijke contact tussen de jongens keer op keer hersteld wordt. Zijzelf kunnen dat (nog) niet.

Dus als Jesse de andere kant op begint te kijken of met een ‘Jaaaa hoor’ snuit naar beneden kijkt, grijp ik in. Ik stop Tygo dan even, leg hem uit waarom ik dat doe en werk met Jesse zodat hij weer in charge is van zijn levensenergie. Daarna vraag ik aan hem wat het laatste is dat hij heeft gehoord en van daaruit nodig ik Tygo verder te spreken.

Omdat de gemoederen fiks verhit zijn en er veel verschillende emotionele betekenissen zijn bij woorden, is het voor mij even flink aan de bak zijn. Ik moet er ook vol in.

‘Stoer zijn’ blijkt een issue te zijn in dit verhaal. En beide kinderen hebben een precies tegenovergestelde beleving bij wat stoer zou zijn. Voor Tygo is dat hevig kreunend en bloeden het veld af hinkelen. Dit gedrag geeft aan dat hij alles heeft gegeven en over heeft gehad om het onderste uit de kan te halen. Je wonden tonen is zoiets als je trofee aan iedereen laten zien.

Voor Jesse is ‘stoer zijn’ exact het tegenovergestelde. Je doet je werk, dat doe je vanuit je plezier en als er dan bloed vloeit en ‘het is maar een schram’ dan draag je dat. Je leeft ermee, verzorgt het en maakt er geen extra fuss over. Waarom zou je. Je bent sterk en mannelijk en kan zo’n schram makkelijk dragen.

Het is behoorlijk werken voor me om de jongens keer op keer terug te voeren naar hun essentie en van daaruit te kijken naar wat er in ieder moment is.

Als Tygo met tranen in zijn ogen zegt dat hij het belangrijk vindt dat zijn grote broer trots op hem is zie ik ineens een shift in Jesse. Zijn energie schiet naar huis, hij is in een split second in balans en in zijn essentie. Er heeft een enorme reset plaatsgevonden. Welke, weet ik in dat moment nog niet maar ik kijk belangstellend toe. Tygo praat verder, vervalt weer in mindblur maar dit keer reageert Jesse er niet op. Hij blijft stabiel in zijn kern.

Als Tygo is uitgesproken kijkt hij naar zijn broer. Hij is nog steeds op zijn hoede. Maar wel benieuwd wat Jesse gaat doen. Ik zie een openen en sluiten in hem dat zich afwisselt.

Jesse zegt: ‘Ik zie het. Ik zie het ineens. Ik doe laatdunkend tegen je! Ik doe echt laatdunkend tegen je’. Tygo begint te huilen. Jesse zit nog te suizebollen. Ik zie het aan hem. Ik ben getuige van het inkomen van waarachtig bewustzijn.

Wat er in Jesse plaatsvindt, gaat volledig voorbij aan ‘iets snappen op de logica’.
Iets ‘begrijpen’ is een zeer oppervlakkige reactie van het brein op een gebeurtenis. ‘Hoe zou het voor jou zijn als iemand dit bij jou deed’, is een vraag die het brein dan ook aanjaagt de centra in te zetten van het logisch beredeneren. ‘Hoe zou het zijn als iemand jou een aansteller zou noemen?’ betekent daarom niet dat je met die vraag dus bewustzijn wekt. Integendeel. De kans is aanwezig dat je met deze logische vraag het bewustzijn in de ander zelfs verlaagt.

Bij ‘iets snappen’ zijn de frontal lobes betrokken: de voorkant van je brein dat achter je voorhoofd zit. Bij ‘bewust worden’ is het hele brein open en fungeert als een kanaal voor de liefde. Om het simpel uit te drukken.

De jongens komen bij elkaar. De armen om elkaar heen. ‘Ik zie het. Dit is echt niet goed als ik dit toelaat dat het gebeurt. Ik voel de energie en hoe het naar buiten wil om je naar beneden te duwen. En als je dan gaat huilen dan komt de irritatie en wordt het nog laatdunkender’. Hij heeft een soort verbijstering over zich, die ik herken, als je ineens tot waarachtig inzicht komt. In zo’n moment wordt er een neuronencircuit in het brein losgegooid doordat het bewustzijn de koppeling ertussen losmaakt. (Ik leer zoveel van die neurologen!) En dit is het effect als bewustzijn het brein op schoont.

Verwarring, inzien, openheid, opluchting en bevrijding. De tekenen van bewust worden van de werking en de inhoud van je mind, waarmee je je het moment er voor nog identificeerde.

Wat een schitterend moment!

Het laatdunkende is nooit meer voorgekomen. Alleen bewustzijn kan de werking van de mind ontmantelen. En dat doet het dan ook!

Het leven een dansfeest

jesse6

 

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s