Hoe leren we eigenlijk?

Heerlijk kleuter zijn
Als kleuter vond ik het heerlijk naar de kleuterschool te gaan. Het was de hele dag spelen. We speelden met zand, poppen, water, blokken, letters, onze stem, onze lichamen, het leven, verhaaltjes. We zaten op een klein kleuterschooltje en we hadden een vaste juf. Ik was dol op haar. Iedereen was dol op haar. Ik ging van de ene geliefde groep (ons gezin) naar een andere groep waar ik me totaal veilig voelde. Veiligheid is in die bewustzijnsfase essentieel. Ik heb geen idee wat ik op de kleuterschool wel of niet leerde. Veel belangrijker was dat ik er intens gelukkig was. Ik huppelde in mijn eentje naar huis. Ja, dat lees je goed. Ik huppelde in mijn eentje naar huis. Daar wachtte mijn moeder me op. Heerlijk. En de volgende dag ging ik weer terug naar de kleuterschool, samen met mijn zusjes die al op De Grote School zaten. Het leven was een dansfeest. Ik kan me niet herinneren dat er ook maar iemand was die zich zorgen maakte over wat ik wel of niet zou leren. Je ging gewoon naar de kleuterschool en je speelde.

Dit was mijn beleving.

CLD bestond niet
In de kleuterschool van 1970 bestond er nog geen CLD  (Compulsive Labeling Disorder). Kinderen kwamen maar 1 ding doen op de kleuterschool: plezier maken. Dat er geleerd werd was een feit maar het leren was niet zo krankzinnig kunstmatig naar de voorgrond getrokken als nu. Ik herinner me alleen maar ontspanning, spelen en ervaren. Ervaringen te over. Leren met het hele wezen. Leren als vanzelfsprekend bijprodukt van ‘er mogen zijn’, plezier maken, kleuter zijn.

Er waren geen kinderen met labels. Er werd niet met de vinger naar ‘drukke’ kleuters gewezen. Kinderen zaten niet massaal onder de drugs om hen te dwingen stil te zitten. Had de overheid in die tijd het idee alleen al durven opperen de kleuters te belasten met het gedwongen leren van het alfabet dan was dat geland in een oceaan van protest. Niemand zou zich aan een dergelijke zieke ontwikkeling hebben overgegeven.

Er waren geen ouders die zich zorgen maakten over ‘leerachterstanden’. De invoering van dat woord had bij invoering tot groot alarm moeten leiden omdat het bewijst dat het systeem ziek aan het worden is als je zoiets bedenkt. De massahypnose via propaganda van de overheid dat het leven van een kind moet draaien om leren is in die zin uiterst succesvol geweest. We kennen allemaal het principe van de kikker die langzaam gekookt wordt in water. Het zal niet uit de pan springen maar versuffen en verzwakken zonder het zelf op te merken. Dit is wat er met ons ouders is gebeurd. We zijn zieke ideeën als normaal gaan aanvaarden.

De juiste omgeving
De omgeving in mijn jeugd was redelijk afgestemd op de fase waarin het mensenkind zich bevond. Het was niet optimaal want de juiste omgeving voor kleuters ziet er vanuit de essentie van het kind alsnog totaal anders uit. Het hele wezen, het hele lichaam en het hele brein dient gevoed en ondersteund te worden in de juiste omgeving. De juiste omgeving is een omgeving waar het kind zich onderdeel weet van een betrouwbare, liefdevolle groep.

Om die reden werken wij als thuisonderwijzers onder andere met Spiral Dynamics die deze fases schitterend in kaart heeft gebracht en middelen geeft om mee te werken.

De ontwikkeling van een kind is volledig afhankelijk van de omgeving waarin het zich bevindt. Het heeft geen keuze.

De juiste omgeving voor een kind erkent, ondersteunt en faciliteert de ontwikkeling van bewustzijn in het kind. Dat betekent dat het hele kind wordt gezien, gehoord en aangesproken vanuit zijn essentie.

Het eenzijdig en als een robot inbeuken op de cognitieve vermogens (die breintechnisch niet in deze fase benadrukt zouden mogen worden omdat je het kind daardoor uit zijn spoor haalt) is geweld. De juiste omgeving is een omgeving die in iedere fase van ontwikkeling moet veranderen, namelijk complexer worden. Dat is de natuurlijke groei die in ons is ingebed. Daarnaast dient het unieke van ieder kind te onderkend, herkend en gevierd te worden. De omgeving dient de vruchtbare voedingsbodem van dit schitterende wezen te zijn.

De overheid is het probleem
Het bewustzijn van de mensheid is in de laatste decennia heel erg gestegen. We weten tegenwoordig erg veel over het verschil tussen essentie en de werking van het brein per fase waar een kind doorheen gaat. We weten dat ‘leren’ een natuurlijk vermogen is van een kind dat niet apart uit alle vermogens gelicht dient te worden om te worden gemangeld, gekneed en dus verstoord. Leren is net zo vanzelfsprekend als ademen. We zijn niet op aarde om te leren. We leren. We zijn niet op aarde om te ademen. We ademen.

De manier waarop de overheid ons ouders dwingt onze kinderen al op zeer jonge leeftijd tot produktiemiddel te programmeren is het inzetten van geweld. Dwang is geweld. Gezonde kinderen crashen dus in dit systeem van geweld. Crashen is een teken van gezondheid: het wezen van het kind protesteert.

Het goede aan de toenemende dwang van de overheid is dat we steeds helderder kunnen zien dat het dwangmatig leren een slechte zaak is. Onze kinderen gaan ervan stuiteren. Het is niet het kind waar iets mis mee is. Het is de omgeving die niet deugt. De overheid is ten aanzien van kinderen en hun juiste omgeving ziekmakend bezig.

Hoe leren we eigenlijk?
Dit is een vraag waar de overheid niet in geïnteresseerd is. Anders had ze allang op gezonde wijze iets gedaan met de wereld aan kennis en wijsheid gedaan die in de laatste decennia is ontstaan. Neurologen die zich met het brein bezighouden en aantonen dat het huidige leersysteem de prullenbak in kan, worden genegeerd. Verhalen van kinderen, ervaringen, het weten van ouders en kinderen, van bewuste leerkrachten worden stelselmatig gediagnosticeerd. De overheid neemt maatregelen tegen deze stemmen. Ouders worden voor de rechtbank gehaald en bestraft. Kinderen worden uit huis gehaald en krijgen behandelplannen. Mensen die zich hard maken om andere omgevingen te scheppen worden snoeihard tegengewerkt door gestoorde wetgeving en out dated ambtenaren die zich inzetten deze zieke maatregelen uit te voeren.

Het is tijd dat wij onze verantwoordelijkheid nemen en deze krankzinnige tendens een halt toeroepen.

Hoe
Dat is in de fase van bewustzijnsontwikkeling waar wijzelf in zitten best een lastige. Maar ook een super uitdagende! Het onderwijssysteem heeft ons ouders namelijk ook diep geprogrammeerd. Op school leer je dat je je moet onderwerpen aan vreemden die jou vertellen wat je moet doen. Ook wij, die nu volwassen zijn, hebben deze jarenlange intense indoctrinatie ondergaan en ons brein is niet meer in lijn met onze eigen essentie. We zijn in de fase beland dat we voelen en zien dat het zo niet meer kan. Dat is een grote en goede stap. Nu kunnen we doorgroeien naar de volgende. En dat is nog meer zien, nog bewuster worden, verdiepen, van elkaar leren en uitwisselen.

We zijn nog niet zo ver dat we echt kunnen samenwerken. Dat zijn we aan het leren. We hebben niet geleerd hoe het is om wezenlijk verantwoordelijk te zijn voor ons eigen leven. En dat is nodig om gezonde actie te kunnen ondernemen.

Ik zie talloze initiatieven, duizenden mensen, die zich losmaken van de krankzinnigheid en eigen wegen gaan zoeken. Ik zie chaos in dat proces. Vallen, opstaan, wanhoop, blijheid, optimisme en weer neergaan. Dat is normaal. Dat hoort erbij. Ik zie scholen opgericht worden en weer sluiten. Ik zie acties die wel enig effect hebben. Ik zie power, verlangen, daadkracht en doorzettingsvermogen. We komen er wel. We kunnen het!

Goed hout groeit langzaam
De tijd dat alle druppels bij elkaar komen en ineens een stroom vormen, komt. Daarin heb ik alle vertrouwen. In de tussentijd blijven we doorgaan, leren, vallen en opstaan. Dat brengt ons verder! Waar we mee bezig zijn is zinvol. Het is vruchtbaar. Ook als het nu niet meteen lijkt te leiden tot het succes wat we willen zien. De manifestatie van ons harde werken komt! Dat staat vast. Zoals mijn vader altijd zei als ik mopperde dat het allemaal niet opschoot: ‘Ontspan maar. Het komt goed. Goed hout groeit nu eenmaal langzaam’.

Hoe leren we eigenlijk?
Het is mijn passie met deze materie bezig te zijn en ik ben er expert in geworden. Ik loop over van enthousiasme en liefde om alles te delen.

Laatst had ik het met Jan over ‘hoe leren we eigenlijk’? Jan en ik leren bijvoorbeeld allebei heel anders. Tijdens een gesprek daarover heb ik de Iphone aangezet en ik beschreef in een paar minuten hoe ik leer als het gaat om opnemen van cognitieve kennis. Klik op de link om dit fragment te beluisteren. Jan niest zich dapper door dit fragment heen. En je hoort de lori’s zich vermaken.

Jan leert volledig anders. Die bestudeert nieuwe cognitieve kennis uiterst zorgvuldig, langzaam, in etappes, in kleine brokken en weet het dan ook. Hij hoeft een boek nooit meer op te pakken om te weten wat er in staat.

Wij leren allemaal anders. Dat feit maakt dat het nooit kan bestaan dat er een eenheidsworstenleersysteem voor iedereen mag bestaan. Dat werkt niet. Dat richt schade aan. Als ik gedwongen zou worden een boek te verwerken zoals Jan het doet, zou ik zwaar uit balans gaan. En Jan kan niets met mijn manier. En dan zijn we niet eens beelddenkers. En hoe dacht je dat hoogbegaafden leren?

Dit feit maakt dat we kinderen nooit of te nimmer mogen dwingen cognitief door dezelfde gehaktmolen te gaan. Dat kan niet anders dan schade berokkenen. Als we om ons heen kijken zien we daar de bewijzen elke dag van.

Actie
Als je mijn verhaal hebt gelezen tot hier en je wordt er blij van, dan roep ik je op tot actie.

We stoppen met ons afhankelijk op te stellen van een overheid. We gaan onze eigen passie, verlangen en lust om te leren weer op de eerste plaats stellen en gaan werken naar de juiste omgeving voor kinderen. We gaan de juiste omgeving scheppen. We beginnen met een pilot. Om tot zo’n pilot te komen moeten we stappen zetten. En we moeten leren samenwerken. Hier is mijn idee.

Stap 1
We verzamelen eigen ervaringen, kennis, wijsheid, blijheid, vrolijkheid als het gaat om ‘manieren van leren’. Kijk, denk erover, wordt je bewust van hoe jij leert als het gaat om het absorberen van cognitieve kennis. Duik in het onderwerp. Onderzoek jezelf. Word je er bewust van. Hoe werkt het in jou als je nieuwe cognitieve informatie tot je neemt? Wat doe je? Hoe vaak? Op welke manier? Waar? Wat ervaar je? Geef voorbeelden.

Stap 2
Schrijf het me, alles wat je leerde hierover. Spreek het in en stuur het me. Maak er een video van. Kies je vorm en deel je wijsheid met me.

Als ik alles binnen heb maak ik er een pfd van en kom met de vervolgstappen.

Resoneert het? Top! Lever je spullen in bij me voor vrijdag 17 maart aanstaande.

Het leven een dansfeest!

Advertisements

One thought on “Hoe leren we eigenlijk?

  1. Pingback: Hoe mijn meisje leert | Freeskool Nederland

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s