Lege zaal

unnamedHet keer op keer onderscheppen van de mind is een kunst die men alleen gaandeweg tijdens het gewoon doorleven, kan leren. Het is een levenskunst die noodzakelijk is om bevrijd te raken van alle ongeluk. Beheerst men deze levenskunst niet, dan zal de slinger van de losgeslagen mind, die heen en weer zwaait van geluk naar ongeluk, niet stoppen en is ongeluk een vaststaand onderdeel van een individueel leven.

Jan en ik zijn er klaar voor om de Freeskool te starten. Hoewel het idee al jarenlang bestaat en we in het begin concrete stappen hebben gezet, is het onderwerp om allerlei redenen praktisch de plank opgegaan. Nu zijn we weer back on track. En dat was het startpunt voor de mind om aan te vallen. Ik had het niet eens door; ik gleed al bij de eerste shitgedachte het ravijn in en vertoefde daar enkele dagen, steeds depressiever wordend, wel ziend dat er iets niet klopte maar verder zo blind als een mol.

Gisteravond ontmoette ik een goede vriendin, Laura, op de chat. Hoe het met me ging. ‘Ik heb erg last, ERG last van mind’, schreef ik terug. ‘Niemand zit op mij te wachten, ons werk is veel te extreem, er is geen hond die ons wil helpen met een pand, de mensen die we aan gaan schrijven (Tolle enzo) gaan toch niet reageren, we hebben geen geld meer over een paar weken, het loopt niet goed met het engelse boek. En dat dan zo’n 24 uur per dag.’ Dat vond mijn vriendin wel pittig. En dat was het.

De terreur van de mind is een hel. Zo moet het ongeveer voelen als je als vlieg langzaam in een web wordt gewikkeld door een spin.

Mijn plannen voor de Freeskool kwamen me compleet bizar en onuitvoerbaar voor. Niet realistisch, niet te doen. Volgende week komt er iemand naar onze presentatie luisteren. Die persoon heeft een groot netwerk en kan ons in contact brengen met financiers die ons geen poot uit gaan draaien, ja ze bestaan.. De presentatie ligt in de hoek. ‘Wordt toch niks’.

‘Ik ben veel te radicaal. Er is geen hond die met mij kan werken. Waar is hier de nooduitgang?’

En Laura, die een geweldige yogastudio, de Yogastudio in Den Bosch runt, zei: ‘Weet je, we zijn pas een paar nieuwe lessen gestart. De eerste keer stond ik in een lege zaal. De week erna weer. Toen kwamen er 2. De week erna 1. Toen weer niemand, etc. Ik wilde kappen. “Werkt niet, die nieuwe lessen”.

Toen las ik een artikel van een yoga docente “What to do when nobody shows up in class” of iets dergelijks. Daarin stond dat het zo’n 6 maanden duurt voor een les begint te draaien.
NOOIT IN ME OPGEKOMEN.
Dus besloot ik beschikbaar te blijven, of er nu niemand 1 of 5 mensen kwamen.
We zijn nu 3 maanden verder. Elke nieuwe les heeft nu zo’n 5 mensen. Soms 10.
Als de zaal leeg is betekent het dat er niemand is
niet dat mijn les ruk is
of ik
Als een uitgever jouw boek niet wil of een investeerder niet wil investeren
is het een lege zaal
verder niks

Die woorden hakten erin. ‘Zohee. Die moet echt door een kilometer dikke muur van de mind heen’ schreef ik.

Als er niemand komt is er alleen een lege zaal. Verder niks… Als ik een lege zaal in ben gegaan met iets om te geven en er is niemand om het op te halen is er alleen een lege zaal. Verder niets…