De schoonheid van leren lezen

lezen

Hoe Fianne de letters heeft leren lezen is mij eigenlijk een beetje ontgaan. Er is wel een fase geweest dat de letters op de nummerborden van de auto’s ineens rete interessant waren. Hoe het ontwikkelen van bewustzijn op het verschijnsel ‘letters’ is ontwaakt is aan mijn observerende vermogen ontsnapt.

En dat is natuurlijk. Zoals Maria Montessori zo ontroerend mooi beschrijft in haar boeken, gaan dit soort ontwikkelingen, als zij op natuurlijke wijze verlopen, voorbij aan de buitenwereld. Het is een schitterend proces dat, diep in het kind verborgen, plaatsvindt. Onttrokken aan het oog. Net zoals een baby zich in het diepste geheim ontwikkelt van een piepklein celletje tot een heus mensenkind. Het is het wonder van het leven.

Altijd als ik er bij stilsta overspoelt mij een diep respect en stille bewondering voor het leven, dat zich op deze wijze zo magnifiek toont in de vorm.

In de periode dat in Fianne het verlangen en het vermogen om te lezen tot wasdom kwamen gebeurde dat in diepe stilte. Het was pas op het moment dat dit vermogen naar buiten kwam, dat ik kon vaststellen dat in de periode er aan voorafgaand, dit wonder van ontpoppen zich moest hebben voltrokken. Wat een verbijsterend besef. Zo schitterend.

Zij speelde met de letters en maakte zich die eigen. Moet je voorstellen, het is niet voor te stellen hoe dat kan en hoe dat werkt! Haar ogen nemen de vormen van de letters waar. Van buitenaf wordt met geluid kenbaar gemaakt dat hetgeen zij ziet een klank heeft. Dat deze klank behoort tot de vorm op papier die zij waarneemt. Dat alleen al! Deze informatie wordt opgenomen door haar brein en ergens vastgelegd. Maar het is niet statisch. Het is niet zoiets als een stapel handdoeken die je in een kast opbergt en die er stil op de zelfde plaats blijven liggen. Nee, er gebeurt van alles daar binnen met die letters. Maar wat? Dat weet ik niet. Ik kan alleen aan de buitenkant kijken. En ten aan zien van de letters, dus leren lezen, zag ik hele lange tijden helemaal niets. Niks, nada, noppes.

Soms klopte ik voor de gein eens aan bij haar brein. Dan bood ik een boekje aan. Of Loco. Dan strekten haar handen zich er naar uit, gedreven door nieuwsgierigheid. Het brein is tenslotte dol op nieuwe dingen. Maar deze nieuwe dingen bleven niet plakken. Niemand thuis om de cadeautjes aan te pakken.

En dan ineens, door een onzichtbare hand in beweging gebracht, werd de Allerhande uit het schap geplukt en begon het knippen en plakken. En toen het schrijven.

Daarna trok de golf lezen zich weer terug in de veilige verborgenheid van het brein. Alles werd weer stil. Tot de volgende golf. Vandaag reden we naar een vriendin en ineens las Fianne de namen voor die ze zag op Co-Pilot op de Iphone. ‘We moeten zo rechtsaf richting Westervoort.’

Ik moet echt de boeken van Maria weer eens uit de kelder halen, die zo schitterend over dit proces verhaalt. Van het geheim van het leven, verborgen in een kind en zich in golven tonend aan de wereld, in uitbarstingen van leven en liefde in de vorm. Welk een respect verdient dit proces. Wat een onschatbare schoonheid mogen we zien opbloeien in ons geliefde kind.

De fase dat het brein van de letters woorden maakt. Ik heb er vol bewondering, verwondering en liefde eindeloos naast gezeten. Ik kon de neuronen bijna aan elkaar zien ploppen in haar hersens..langzaam… langzaam… langzaam…. Buh Oh Eh K.. De Oh en de Eh dat is de OEH… Buh oe.. k…. BOEK! De ogen die spatten van leven en opgetogenheid. Boek! En dan de volgende dag…. Zo hartverwarmend ontroerend mooi.. ‘Buh Oh Eh k..’ Stilte.. ‘Wat staat daar, mama?’ En dan vroeg ik of ze nog wist wat de o en de e samen waren. Ogen, waar ik het zoeken in het geheugen kon zien gebeuren, keken me aan. Het geheugen scande en scande maar vond niets en rapporteerde dat. Schouders gingen omhoog. “Weet het niet”.

En dan zo maar door… langzaam.. langzaam.. op geheel eigen tempo.. als een bol die zich onder de grond bevindt en vol plezier aan haar weg naar boven is begonnen..Langzaam kwam de stengel dan boven de grond uit… BOEK! Ja, boek. Zoals een kind leert lezen, zo gaat het met het ontwikkelen van bewustzijn. In golven, zichtbaar, onzichtbaar, golven, zichtbaar, onzichtbaar. Zo ging het, zo is het, zo zal het altijd gaan. Het leven een dansfeest.

Welk een nagels over het schoolbord is het als wij dit prachtige levensproces weigeren te zien en te erkennen en het de rug toekeren! Het niet respecteren, er niet van genieten en het niet beschermen! Het niet willen zien, het behandelen alsof het er niet is en er met onze lompe poten bovenop gaan staan. Wapperend met schriftjes, opdrachten, oefeningen, methodes, testen en toetsen het onrijpe kind, dat niet begrijpt noch verstaat waarom wij zo doen, wat we willen, eisen met blinde bewusteloosheid het kind opdringen, aanjagen, opdrijven als we aandringen op resultaten, praten over achterstanden, bijwerken, en er zorgelijk en verontrust bij staan te kijken. ‘Jij mankeert wat’. Welk een verwoestende imprint laat dit na in het tere, kwetsbare kinderbrein als het brein niet rijp is om te lezen. Om op deze eenheidsworstenmanier te leren. Als een kind wil leren lezen, er op af gaat als een hongerige wolf op een prooi, prima! Maar als dat kleine meidje of dat kleine jochie, dat nietsvermoedend en vol vertrouwen ons volwassenen aanblikt en iets moet kunnen dat het nog niet kan..

Aan wie mankeert er dan wat..?

Maar meer nog… WAAROM zouden we zo genieten van ons kind inruilen voor stress over hetzelfde kind? En het kind de stress injagen? Welke reden kan opwegen tegen wat ik beschrijf?

Ik ben daar echt benieuwd naar… Ik vat het niet… En dat meen ik oprecht.

Hoor graag!