Leer je kinderen kijken

boosTygo heeft vanaf jonge leeftijd een programma in zijn brein draaien naar zijn zusje.

Vanuit zijn essentie is hij totaal dol op haar. Met haar. Liefde overal.

Het programma rukt hem daaruit echter weg. Het programma heeft talloze teksten en ze komen allemaal neer op weerstand tegen wat hij denkt te zien in haar. Een van de teksten is dat zij ‘hem altijd na doet’.

En dat is zo. Als hij met 1 voet van de trap boldert, dan doet zij dat ook. Zij adoreert hem. En zij zit in het bewustzijnsstadium waarin zij kopieert. Zij kopieert hem. Vol overgave. Zij is weg van hem. Zij doet wat haar essentie haar influistert.

Maar hij. Hij ziet dat niet. Hij zit in het bewustzijnsstadium dat hij zijn eigen plek gaat innemen in deze wereld. En een eigen plek innemen gaat gepaard met ‘dingen goed kunnen’. Zelf dingen goed kunnen. Ken je dat? ‘Kijk eens, mama!’ Zie mij, hoor mij, voel mij, mij reflecteer mij, vier mij, leef mij, wees mij, alles mij, alles draait om mij’ fase. Kijk naar mij en vier mij fase.’ Daar hoort geen zus in die kopieert.

Tygo wil vanuit zijn persoonlijkheid dat zijn zus voor hem klapt.

Dat doet zij niet.

Zij doet hetzelfde wat hij doet en kijkt hem dan aan: ‘Deed ik het goed?’

Vindt zij in zijn blik niet de liefde die ze gereflecteerd wenst te zien, die ze van nature verwacht, dan ontstaat er een discrepantie in haar… Terecht… ze zoekt bevestiging buiten zichzelf om zichzelf te kunnen zijn.. logisch want de wereld draait op die energie..

Hij reflecteert die energie niet. Hij ziet niet: ‘Jij bent mooi.’ Hij DENKT: ‘Jij aapt mij na.” En irritatie en wrevel komen op. Zijn brein springt er daarna nogmaals in.

‘Ik ben ge├»rriteerd door jou! Want jij doet mij na. En als jij mij na doet kan het zijn dat jij applaus krijgt en dat applaus krijg ik dan niet. En als ik dat applaus niet krijg, voel ik mij rot. Jij moet dus weg. Weg uit mijn universum. Hoe krijg ik je weg? Door je weg te jagen. Ik snauw tegen je. Daar kan je niet tegen. Ik snauw tegen je’.

Zij gaat weg. Soms vecht ze terug. ‘Ik kan het beter dan jij’. Hij hoont dan. Of wordt pissed.

Ongeluk.

Ik kijk.

Ik kijk en ik zie.

Tijd verstrijkt.

Ik spreek met Tygo. Over zijn irritatie. Zijn lichaam. De reacties. Zijn gedachten. Zijn essentie. Hij voelt. Hij kijkt. Hij zakt in energie. Hij valt samen met de boosheid en ik ben erbij. Hij krabbelt op uit de boosheid. Hij valt terug in de verhalen. De teksten. Het vernauwde bewustzijn dat volkomen samenvalt met de persoonlijkheid. En breekt er weer uit los.

Op en neer gaat het.. op en neer.. heen en weer…

Dan komt hij naar me toe.

‘Ik heb er naar gekeken, mam. Ik vind het eigenlijk mooi dat ze me nadoet. Dat betekent dat ze me mooi vindt. Dat ze het mooi vindt’.

Ik kijk naar hem. Zijn zachte stralende snuit. Ik knik. ‘Ja,’, zeg ik. ‘Ze is dol op je. Ze vindt alles mooi aan je en daarom doet ze je na. Dat hoort ook bij deze leeftijd’.

Hij kijkt verrast op. ‘Deed ik dat ook bij Jesse?’ Ja, dat deed hij ook bij Jesse.

Ik zie mijn 12 jarige kind Tygo onder de mind programmering uit graven en zichzelf bevrijden van een diepe overtuiging die niet klopt, die niet in overeenstemming is met wie hij wezenlijk is.

Vanaf dat moment glundert hij als hij ziet dat ze hem nadoet. Een nieuwe verbinding op dit punt ontwaakt..

Van denken naar kijken..

Van verkramping naar vol leven..

Van alleen naar samen..

samenHet leven een dansfeest…!